وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ
( 273 )
و آنچه خرج كنيد از مال ، پس هر آئينه خدا به آن بسيار داناست .
تفسير : عموما ، و مخصوصا به كسانى كه مذكور شدهاند ؛
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
( 274 )
آنان كه خرج مىكنند مالهاى خود را در راه خدا ، به شب و روز ، پوشيده و آشكار ؛ پس بر ايشان است ثواب ايشان نزد پروردگارشان ؛ و نيست بيمى بر ايشان ، و نه ايشان غمگين مىشوند .
تفسير : تا اينجا ، بيان خيرات و فضيلت و ثواب و شرايط آن مذكور شد ؛ چه ، مىگيرد « 1 » و قبح بىمروّتى و سختگيرى دلنشينش نمىگردد ؛ و از طرف ديگر چه ، انسان از يك طرف ، به واسطهء خيرات در معاملات به سهولت و تسهيل عادت خيرات باعث كفّارهء گناه او مىشود كه در معاملات و اعمال از وى سر زده است . بر علاوه « 2 » خيرات اخلاق نيكو و مروّت و خيرانديشى و فكر نفع رسانى را به خلق خدا ( ج ) مىافزايد ؛ از اينرو ، در آيات گذشته ذكر آن شده ؛ اكنون ، قبايح سود گرفتن را كه ضدّ خيرات است مىداناند « 3 » چه ، در خيرات مروّت و نفع رسانى است ، و در سود بىمروّتى و ظلم . از اين جهت ، بعد از اداى فضيلت خيرات ، مذمّت سود و ممانعت از آن ، مناسب است ؛ همان قدر نفعى كه در خيرات است ؛ ضرور « 4 » ، همان قدر بدى و
هامش
( 1 ) . عادت مىكند ، خو مىپذيرد ؛
( 2 ) . به علاوه ، از اين گذشته
( 3 ) . تعليم ميدهد ؛ مىفهماند .
( 4 ) . بطور قطع ، يقينا