فرمان خدا ، جانب بيت المقدس نماز خواندهايد ، اجر شما را نقصى ، ثواب شما را زيانى نباشد .
قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها
به تحقيق مىبينيم باربار گردانيدن روى ترا جانب آسمان ؛ پس هر آئينه مىگردانيم ترا به قبلهاى كه دوست دارى آن را ؛
تفسير : در اصل قبلهء حضرت پيغمبر و شايستهء مقام كمال ايشان ، كعبه بود ؛ كعبه كه برتر از تمام قبلهها و قبلهء ابراهيم بود ؛ از جانبى هم ، يهود طعنه مىدادند و مىگفتند هر گاه اين پيغمبر در شرع با ما مخالف است ، و به ملّت ابراهيم متابعت دارد ، براى چه قبلهء ما را اختيار مىنمايد ؟ ! بنابر موجبات فوق ، وقتى كه حضرت پيغمبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - به سوى بيت المقدس نماز مىگذارد ، آرزو مىنمود كه حكمى صادر گردد تا باز به سوى كعبه روى آرند ، و به اشتياق ، روى خويش را جانب آسمان مىگردانيد و به هر سو مىنگريست كه شايد فرشته حكمى آرد ؛ اين آيه فرود آمد . و حكم شد كه سوى كعبه روى آرند .
فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ
پس بگردان روى خويش را طرف مسجد حرام ؛
تفسير : يعنى : به سوى كعبه . كعبه را از آن جهت « مسجد حرام » خوانند كه در آنجا مقاتله و شكار و قطع درخت و گياه و غيره حرام است ؛ اعزاز و احترام مسجد حرام ، ديگر هيچ مسجدى را حاصل نيست . هنگامى كه حكم صادر شد ، حضرت پيغمبر ( ص ) در مسجد بنى سلمه به جماعت نماز ظهر مىگزارند ؛ دو ركعت جانب بيت القدس خوانده بودند كه وى - صلّى اللّه عليه و سلم - با مقتديان خويش به سوى كعبه رو گردانيدند ، و دو ركعت باقى مانده را به پايان رسانيدند ؛ از آن به بعد ، نام آن مسجد ، مسجد القبلتين ، ذو قبلتين ( داراى دو قبله ) قرار گرفت .