سورة الاخلاص مكّية و هى أربع آيات نزلت بعد سورة النّاس بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
[ سوره الإخلاص ( 112 ) : آيات 1 تا 4 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ( 1 ) اللَّهُ الصَّمَدُ ( 2 ) لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ ( 3 ) وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ ( 4 )
به نام خداى رحمن رحيم
1 - بگو : خدا بى همتاست
2 - خدا مقصود و ملجاء است
3 - نزائيده و زائيده نشده است
4 - كسى و چيزى همتاى او نيست
كلمهها
احد : بى همتا . بايد دانست : احد گاهى در وحدت عددى استعمال مىشود در اين صورت اسم است مانند
إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ
:
بقره / 180 و مانند
وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ
و گاهى در وحدت وصفى به كار مىرود ، در اين صورت وصف است به معنى بى همتا و و بى مانند و فقط بذات بارى اطلاق مىشود در آيات قرآن آن گاه كه منظور آن بود كه دوگانگى را از خدا نفى كند لفظ « واحد » به كار رفته است نظير :
وَ قالَ اللَّهُ لا تَتَّخِذُوا إِلهَيْنِ اثْنَيْنِ إِنَّما هُوَ إِلهٌ واحِدٌ