وجود آفريننده قابل توجيه نيست ، النهايه در مسئله تصور خدا و اينكه او چگونه موجودى است به اشتباه افتاده و او را مانند خود تصور كرده و صفات انسان را در يك بعد بسيار بزرگى در وجود خدا پياده كرده است .
قرآن كريم از مشركان نقل مىكند كه از روى نافهمى براى خدا شريكان قرار داده و براى او پسران و دختران تراشيدند .
وَ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكاءَ الْجِنَّ وَ خَلَقَهُمْ وَ خَرَقُوا لَهُ بَنِينَ وَ بَناتٍ بِغَيْرِ عِلْمٍ . . .
انعام / 100 و در جاى ديگر فرموده : كفار از روى افتراء گفتند كه خداوند فرزند زائيده است :
أَلا إِنَّهُمْ مِنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ وَلَدَ اللَّهُ وَ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ
صافات / 152 .
ملائكه را دختران خدا دانستند
وَ جَعَلُوا الْمَلائِكَةَ الَّذِينَ هُمْ عِبادُ الرَّحْمنِ إِناثاً
زخرف / 19 و در جواب آنها فرموده :
أَمْ لَهُ الْبَناتُ وَ لَكُمُ الْبَنُونَ
طور / 39 ، يهود عزير و نصارى مسيح را فرزند خدا دانستند :
وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ وَ قالَتِ النَّصارى الْمَسِيحُ ابْنُ اللَّهِ . . .
توبه / 30 .
تورات فعلى خدا را مانند انسان نشان مىدهد كه با حضرت يعقوب كشتى گرفت و عنقريب بود كه در دست يعقوب مغلوب شود ( سفر پيدايش باب 32 آيهء 24 ) و در جاى ديگر نعوذ باللّه خدا با چند نفر فرشته زير درختى مىنشيند و ابراهيم عليه السّلام آب مىريزد ، خدا با ملائكه دست خود را شسته و مشغول طعام خوردن مىشود ( سفر پيدايش باب 18 آيهء 1 ) .
كليسا در تعليمات خود ، خدا را موجودى معرفى كرد كه ميان دو ابروى او هفتاد هزار فرسخ راه است ، مسئلهء « اتخاذ ولد » در بسيارى از آيات قرآن مطرح و ردّ شده است ، قرآن مجيد در اين باره چنان سرسختى نشان مىدهد كه ما فوق تصور است و مىگويد :
تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَ تَنْشَقُّ الْأَرْضُ وَ تَخِرُّ الْجِبالُ هَدًّا أَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمنِ وَلَداً
مريم / 90 زيرا كه وجود فرزند ، عبارت اخراى نفى وجود خداست .