شايد : مراد آنست كه وقتى تكليف متوجه انسان معصومى باشد كه از او گناه سر نمىزند اين تكليف نسبت به ديگران ابلغ و مؤكد خواهد بود ، نه اينكه اين آيات مطلقا توجهى به خود آن حضرت ندارد و اللَّه العالم .
ناگفته نماند : شرك خارج شدن از نظام آفرينش و شقاوت آور است ، در اين كار پيامبر و غير پيامبر فرقى ندارد وانگهى نمىشود گفت : چون پيامبران معصومند پس اين گونه خطابات شامل آنها نمىشود ، زيرا عصمت مكلف بودن را از بين نمىبرد .
66 -
بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ
.
آن گاه پس از تهديد در اين آيه بعدى فرموده : فقط خدا را بندگى كن تقديم لفظ جلاله براى حصر است ، و شكر گذار باش كه خدا هدايتت كرده ، نه اينكه در اين پرستش ، منتى بر خدا داشته باشى .
67 -
وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَ الْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ السَّماواتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ
.
فاعل « قدروا » مشركان است يعنى خدا را لائق به شأن او نشناختند و گرنه شرك نمىآوردند ، بلكه او را بندگى كرده و زندگى خويش را با قوانين او تنظيم مىكردند ،
وَ الْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ . . .
و نيز آيات بعدى نشان مىدهد كه منظور از
وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ
معرفت خداست نسبت به معاد و رجوع اشياء و كارها به سوى او .
« قبضة » به معنى مقبوض است يعنى : حال آنكه زمين با همهء بزرگىاش و هر چه در آنست روز قيامت در تسلّط خداست ، آسمانها نيز به دستور او چون طومار پيچيده خواهند شد :
يَوْمَ نَطْوِي السَّماءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ . . .
انبياء / 104 . حالا كه جز خدا كسى در اين كارها دخيل نيست و كار همه كس و همه چيز در دست او است پس :
سُبْحانَهُ وَ تَعالى . . .
.