استدلال شده كه خواهد آمد .
17 -
اصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ اذْكُرْ عَبْدَنا داوُدَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ
كلمهء « ذا الايد » وصف داود است و تنها يك بار در قرآن يافته است از حضرت باقر صلوات اللَّه عليه نقل شده : ايد در كلام عرب قوه و نعمت است « 1 » به نظر مىآيد : منظور از آن حكومت ، قضاوت بر حق ، تسبيح مرغان و كوهها با او ، نرم شدن آهن براى وى ، دانستن كلام پرندگان ، نيروى بدنى كه توانست با يك سنگ جالوت را بكشد ، نيرومندى در عبادت خدا و امثال آنست ، اينها هم قوهاند و هم نعمت .
إِنَّهُ أَوَّابٌ
يعنى با آن نيرومندى بسيار متوجه به خدا و رو آورنده به سوى او بود ، شايد منظور آن باشد كه آن همه امكانات او را مغرور نمىكرد .
18 و 19 -
إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِشْراقِ وَ الطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ
.
در رابطه با اينكه كوهها و پرندگان در تسبيح با داود همصدا مىشدند ، سه تعبير در قرآن مجيد آمده است يكى دو آيهء بالا است ، ديگرى :
وَ سَخَّرْنا مَعَ داوُدَ الْجِبالَ يُسَبِّحْنَ وَ الطَّيْرَ وَ كُنَّا فاعِلِينَ
انبياء / 79 مىباشد ، و سوّم :
وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا يا جِبالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ وَ أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ
سبأ / 10 اين آيات نشان مىدهد كه كوهها و پرندگان در موقع ذكر و تسبيح خدا با او همصدا مىشدند ، ظاهر كلمهء « اوبى - اواب » آنست كه اول داود تسبيح مىگفت سپس آنها جواب مىدادند اما آيا ديگران هم صداى آنها و مخصوصا صداى كوهها را مىشنيده ظاهرا فقط داود مىشنيده است . « محشورة » حاكى است كه
هامش
( 1 )
عن محمد بن مسلم عن ابى جعفر عليه السلام . . . قال الايد فى كلام العرب القوة و النعمة ثم تلى هذه الاية .