بودن آن به علّت صبر و استقامت در مقابل شماتت و تهمت است كه از ايمان به قرآن دست نكشيدند و اللَّه العالم .
55 -
وَ إِذا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ وَ قالُوا لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ لا نَبْتَغِي الْجاهِلِينَ
.
مراد از لغو ظاهر تهمتها و شماتتها و دشنامهاى ديگران است كه مشركان مكه و قوم لجوجشان مرتب به آنها حمله كرده و مىگفتند چرا قرآن را تصديق مىكنيد ؟
لَنا أَعْمالُنا
يعنى از كار ما به شما صدمهاى نمىرسد .
سَلامٌ عَلَيْكُمْ
يعنى از ما بر شما ضررى نيست و در مقابل دشنام شما دشنام نخواهيم داد ، زيرا كه طلبكار معامله و مقابله به مثل با جاهلان نيستيم .
56 -
إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ
.
از آيات سابق روشن شد كه علماء يهود به قرآن ايمان آورده و آن را تصديق كردند ولى مشركان كه قوم آن حضرت بودند ، ايمان نياوردند با آنكه آن حضرت ايمان آنها را آرزو داشت لذا خداوند در اين آيه فرمود : تو نمىتوانى هر كه را خواستى هدايت بكنى ولى خدا مىتواند . چنان كه علماء يهود را هدايت كرد ، ولى قوم تو را نه ، روشن است كه مراد از هدايت ، ارشاد و ارائه طريق نيست بلكه ايصال به مطلوب و رساندن به ايمان است
هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ
تكميل مطلب است يعنى او بهتر مىداند قبول كنندهء هدايت كدامند ، ابن كثير در تفسير خود از ابو هريرهء ( كذاب ) نقل مىكند چون وفات ابو طالب عليه السّلام رسيد رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله پيش او آمد و فرمود : عمو بگو لا إله الا اللَّه تا در پيش خدا به اين قول تو گواهى دهم . ابو طالب گفت : اگر شماتت قريش نبود كه بگويند ترس از مرگ او را به گفتن اين سخن وا داشته با گفتن اين سخن چشم تو را روشن مىكردم ، خداوند در اين باره آيهء
إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ
را نازل