به حكم
وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِيها نَذِيرٌ
فاطر / 24 ، آنها مطلقا بدون انذار كننده نبودهاند » اين جمله در عين حال دليل ارسال آن حضرت است .
47 -
وَ لَوْ لا أَنْ تُصِيبَهُمْ مُصِيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَيَقُولُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
.
نظير اين آيه در جاهاى ديگر نيز آمده است و آن اينكه اگر خدا بدون فرستادن پيامبر و بدون اتمام حجت ، مردم را در مقابل اعمالشان عذاب مىكرد حق داشتند كه بگويند : خدايا چرا هدايتمان نكردى ، آيه روشن مىكند كه مردم اين حق را دارند .
مصيبت شامل عذاب دنيا و آخرت هر دو است ،
بِما قَدَّمَتْ
حاكى است كه انسان در هر حال در مقابل اعمال خود مسئول است . جواب « لولا » محذوف است . يعنى « لولا ان تصيبهم . . . لما ارسلناك » .
48 -
فَلَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنا قالُوا لَوْ لا أُوتِيَ مِثْلَ ما أُوتِيَ مُوسى أَ وَ لَمْ يَكْفُرُوا بِما أُوتِيَ مُوسى مِنْ قَبْلُ قالُوا سِحْرانِ تَظاهَرا وَ قالُوا إِنَّا بِكُلٍّ كافِرُونَ
.
يعنى : براى اينكه اعتراضى نداشته باشند و براى اينكه نگويند :
لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا
ما پيامبر و كتاب فرستاديم ولى قبول نكردند و گفتند . . .
منظور از
ما أُوتِيَ مُوسى
ظاهرا عصا و يد بيضاء است ، بنا بر شأن نزولى كه نقل شد مشركان آن گاه كه تصديق يهود را دربارهء قرآن شنيدند ، به خشم آمده و گفتند ، عصا و قرآن هر دو سحر هستند كه همديگر را يارى مىكنند ، مراد از « كل » موسى و حضرت رسول است ، تكرار « قالوا » شايد بدان جهت باشد كه مراد از « سحران » معجزهء آن دو بزرگوار و مراد از « كل » خود آن دو بزرگوار مىباشند .
خلاصه اينكه : مشركان در خواستن عصا و يد بيضاء ناحق هستند زيرا كه