نعمت خداست ، آن گاه در مقام تهديد فرموده :
فَتَمَتَّعُوا . . .
در الميزان فرموده : لام « ليكفروا » براى امر غائب است يعنى : كفران نعمت بكنند ، اينكه امر غائب و امر حاضر هر دو با هم آمدهاند بعلّت فوران سخط و غضب خدا در رابطه با تفريط آنهاست كه به وقت گرفتارى استغاثه كرده و سپس شرك مىآورند .
طبرسى رحمه اللَّه امر غائب بودن « ليكفروا » را به صورت « قيل » نقل كرده است .
35 -
أَمْ أَنْزَلْنا عَلَيْهِمْ سُلْطاناً فَهُوَ يَتَكَلَّمُ بِما كانُوا بِهِ يُشْرِكُونَ
.
اين آيه در رابطه با آنست كه هيچ دليلى بر تصحيح سخن و عمل خود ندارند .
« ام » منقطعه و به معناى « بل أ أنزلنا » است ، « يتكلّم » راجع به « سلطان » مىباشد نسبت تكلّم به سلطان به طور مجاز است ، يعنى آيا براى آنها حجّتى فرستادهايم و آن حجت در تصحيح شرك آنها سخن مىگويد ؛ 36 -
وَ إِذا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُوا بِها وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ إِذا هُمْ يَقْنَطُونَ
.
به نظر مىآيد : اين آيه مقدمه است بر آيات سه گانهء بعدى ، در عين حال يكى از حالات انسان را كه سطحى بودن درك اوست بيان مىكند ، چنان كه آيهء
وَ إِذا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ . . .
در بيان حال ديگر انسان است ، مضمون
وَ إِذا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ . . .
آنست كه انسان به وقت از كار افتادن وسائل مادى به خدا روى مىآورد و به وقت رفاه خدا را از ياد مىبرد .
امّا مضمون اين آيه آنست كه درك انسان سطحى است به مجرد رسيدن رحمت شادمان مىشود و چون رحمت از او گرفته شود نااميد مىگردد بى آنكه