رابطه با نقل حال مشركان است ، ذكر صلوة به علّت اهميت آنست يعنى توجّه خويش را به دين پيوسته كنيد در حالى كه توبه گران هستيد .
32 -
مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ
.
بيان است براى مشركين ، منظور از « دين » طريقه است نه دين خدايى ، اين آيه در رابطه با
بَلِ اتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَهْواءَهُمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ
/ 29 است كه گذشت يعنى شما مانند آنها نباشيد ، چون آنها از اهواء خويش پيروى كردند لذا طريقهء خويش را پراكنده و مختلف نمودند ، چون در پيروى هواها ، اتحاد متصور نيست ، در نتيجه فرقهها شدند و هر كس از فرقهء خود دفاع كرده و به دين خود شادمان گرديدند . امّا شما همه رو به خدا آوريد .
33 -
وَ إِذا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُنِيبِينَ إِلَيْهِ ثُمَّ إِذا أَذاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً إِذا فَرِيقٌ مِنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ
.
مضمون اين آيه در بسيارى از آيات قرآن مجيد آمده است ، اين آيه ظاهرا در رابطه با فطرى بودن دين است ، يعنى دين فطرى انسان است ، حتّى آنان كه مشرك و كافرند ، چون گرفتارى بر ايشان پيش آيد و وسائل مادى از اثر بيافتد مىبينى كه به خدا روى مىآورند و توبه مىكنند امّا چون گرفتارى بر طرف شد ، باز به طرف شرك و مستقل دانستن وسائل مادى روى مىآورند .
شايد منظور مطلق ناس باشد اعم از اهل اسلام و شرك ، بهر حال اگر شرك و علائق مادى جلو فطرت را بگيرد ، باز فطرت در موقع گرفتارى اثر خود را مىبخشد . « فريق » حاكى است كه همه ، چنان نيستند .
34 -
لِيَكْفُرُوا بِما آتَيْناهُمْ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ
.
لام در « ليكفروا » براى غايت است ، يعنى : عاقبت اين كار همان كفران