از پدر و مادر با داخل شدن به جمع صالحان جبران خواهد گرديد ،
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي
فجر / 27 - 30 .
10 -
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ فَإِذا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذابِ اللَّهِ
.
اين امتحان دوم است و چون ايمان آنها ايمان ثابت نيست و بسته به راحتى و عدم پيشامد ناگوار است لذا با
يَقُولُ آمَنَّا
تعبير آمده نه با « آمنوا » ، قرار دادن فتنهء مردم مانند عذاب خدا ، بدان معنى است همانطور كه عذاب خدا مانع وارد شدن در كارهاى زشت است ، عذاب و شكنجهء مردم را مانع از ماندن در توحيد مىدانند . اين آيه تقريبا نظير .
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلى حَرْفٍ فَإِنْ أَصابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَ إِنْ أَصابَتْهُ فِتْنَةٌ انْقَلَبَ عَلى وَجْهِهِ . . .
حج / 11 مىباشد .
وَ لَئِنْ جاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ أَ وَ لَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِما فِي صُدُورِ الْعالَمِينَ
.
يعنى : اگر فرجى و سهولتى از جانب خدا به شما برسد همانها گويند :
ما با شما بودهايم ، و شريك هستيم
أَ وَ لَيْسَ اللَّهُ
راجع به ادعاى ايمان است يعنى « آمنا » گفتن آنها واقعى نيست ، خدا از قلوبشان واقف است زيرا خدا به مكنونات خاطر همه داناست .
ناگفته نماند : مضمون اين آيه و آيهء قبلى را نمىشود دليل مدنى بودن آنها دانست ، زيرا مسئله نفاق كه در آيه قبلى مطرح است ، آن مقدارش در مكه نيز ميسر بود ، منظور از نصر كه در اين آيه گفته شده لازم نيست كه فتح و غنيمت باشد بلكه مىشود گشايش و آرامش نيز باشد .