آن مطلق خضوع و اطاعت از پروردگار است نه گذاشتن پيشانى به زمين ، در ذيل آيه مىفرمايد :
وَ مَنْ يُهِنِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ مُكْرِمٍ إِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ ما يَشاءُ
.
يعنى عذاب خدا كه نتيجهء عدم سجود است ، سبب خوارى آنهاست ، پس از آن ديگر ، اكرام كنندهاى نخواهند داشت .
إِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ ما يُرِيدُ
يعنى خدا قدرت آن را دارد كه با ساجدين چنين و با مستكبران چنان كند .
19 -
هذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ فَالَّذِينَ كَفَرُوا قُطِّعَتْ لَهُمْ ثِيابٌ مِنْ نارٍ يُصَبُّ مِنْ فَوْقِ رُؤُسِهِمُ الْحَمِيمُ
.
ظهور آيه نشان مىدهد كه مراد از « هذان » دو گروه مؤمن و كافر است كه از آيهء فوق روشن گرديد . اين دو گروه دربارهء خدا با هم مخاصمه مىكنند محل نزاع خداست كه گروهى او را يكتا مىدانند و او را اطاعت مىكنند و گروهى به او شرك مىورزند و اطاعت نمىكنند .
« اختصموا » بصيغهء جمع حاكى است كه مراد از « خصمان » دو گروه مىباشد نه دو نفر . آن گاه دربارهء كفار فرموده است : براى آنها لباسهايى از آتش بريده شده و از بالاى سرشان آب جوشان ريخته مىشود ( نعوذ باللّه من النار ) .
ناگفته نماند : در مجمع البيان از ابو ذر و عطا نقل شده : آيهء هذان خصمان اختصموا . . . دربارهء شش نفر از مؤمنين و كفار نازل شده كه در « بدر » با هم جنگيدند و آنها عبارت بودند از حمزة بن عبد المطلب كه عتبة بن ربيعه را كشت و على بن ابى طالب عليه السّلام كه وليد بن عتبه را كشت و عبيدة بن حارث بن عبد المطلب كه شيبة بن ربيعه را كشت . ابو ذر قسم مىخورد كه اين آيه دربارهء آنهاست ، اين روايت در كتب اهل سنت نيز نقل شده است .