ناگفته نماند زينت زنان دو جور است يكى زينتهايى است كه تا زن آنها را آشكار نكند آشكار نمىشوند مانند گوشواره ، گردنبند ، خلخال ، موى سر ، لباسهاى زينتى كه زن از زير لباس ظاهرى مىپوشد و مانند آن ، اين زينتها به حكم
وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ
آشكار كردنش حرام است ، البته آن گاه كه زن آنها را پوشيده باشد و گر نه نشان دادن آنها به تنهايى حرام نيست . ديگر احتياج نيست كه بگوئيم مراد از زينت مواضع زينت است .
ديگرى زينتهايى است كه قهرا براى رفع حوائج مادى آشكار مىشوند ، مانند سرمه چشم ، خضاب دست ، انگشتر ، لباس تازه كه زن از رو پوشيده است و مانند آن ، مثلا زن اگر قسمتى از صورت خود را نيز پوشيده باشد موقع راه رفتن يا خريدن چيزى سرمهء چشم او ديده خواهد شد ، يا موقعى كه مىخواهد جنسى را از جا بردارد خضاب دست و انگشترش ديده خواهد شد و هكذا ، على هذا به حكم
إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها
پوشاندن اين زينتها واجب نيست .
ناگفته نماند اينكه مىگوييم : پوشاندن آنها بر زنان واجب نيست نتيجهاش آن نخواهد بود كه به مردان نگاه كردن جايز است ، زيرا حكم
قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا
به قوت خويش باقى است .
اكنون روايات را در اين زمينه در نظر مىآوريم . از زراره از حضرت صادق عليه السّلام دربارهء زينت ظاهره نقل شده كه فرمودند : آن سرمه و انگشتر است
« قال الزينة الظاهرة الكحل و الخاتم » « 1 »
و در روايت ديگر از حضرت باقر عليه السّلام نقل شده . زينت ظاهر عبارت است از لباس ، سرمه ، انگشتر ؟ خضاب دست و دستبند « 2 » و نيز از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدند : كدام قسمت زن نامحرم ديدنش حلال است فرمود : صورت ، دو پا و دو دست
« قال قلت له ما يحل للرجل ان يرى
هامش
( 1 - 2 ) كافى كتاب نكاح باب ما يحل النظر اليه من المرأة .