عليهم السلام هستند .
62 -
وَ لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها وَ لَدَيْنا كِتابٌ يَنْطِقُ بِالْحَقِّ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
.
اين آيه در رابطه با دو مطلب است اول آنكه در اسلام تكليف مالا يطاق نيست ، اين يك قاعدهء كلى است ، مضمونش در اينجا آنست كه مؤمنانى كه داراى صفات گذشته هستند اگر باندازهء متعارف عمل كنند اهل خيرات مىشوند .
دوم در تشويق آنها فرموده : ثواب اعمالشان به آنها داده خواهد شد كه كتاب خدا و نامهء عمل آنها ، همهء اعمال را ضبط مىكند و سخن به حق مىگويد ، على هذا آنها در اثر فراموش شدن اعمالشان يا كم شدن ثوابشان مظلوم نمىشوند .
63 -
بَلْ قُلُوبُهُمْ فِي غَمْرَةٍ مِنْ هذا وَ لَهُمْ أَعْمالٌ مِنْ دُونِ ذلِكَ هُمْ لَها عامِلُونَ
اعراض است از آنچه در بالا گفته شد « هذا » اشاره است به وصف مؤمنان « ذلك » نيز اشاره به آن است . يعنى : بلكه قلوب كفار از آنچه دربارهء مؤمنان گفته شد در غفلت شديدى است و اعمالى غير از اعمال مؤمنان دارند كه به آنها عمل مىكنند و از اعمال مؤمنان بازشان مىدارد
هُمْ لَها عامِلُونَ
ظاهرا حاكى است كه اين اعمال كشف آنها را از اعمال پاك مؤمنان مشغول كرده است .
64 و 65 -
حَتَّى إِذا أَخَذْنا مُتْرَفِيهِمْ بِالْعَذابِ إِذا هُمْ يَجْأَرُونَ لا تَجْأَرُوا الْيَوْمَ إِنَّكُمْ مِنَّا لا تُنْصَرُونَ
.
ظهور آيه با آيات بعدى آنست كه مراد از « العذاب » عذاب آخرت است ، چنان كه اين مطلب در آخر سوره تكرار شده و آن صريحا دربارهء آخرت مىباشد ، اينكه در مجمع البيان از ابن عباس نقل شده كه منظور كشتار « بدر » است در اين صورت منظور از « يجأرون » زبانحال است ، طبرسى خود عذاب آخرت گفته