راجع به برترى انبياء نسبت به يكديگر در آيهء 253 بقره آمده :
تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ مِنْهُمْ مَنْ كَلَّمَ اللَّهُ وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ وَ آتَيْنا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّناتِ وَ أَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ . . .
در اين آيه نشانهء تفضيل ، سخن گفتن خدا و ترفيع درجه و دادن معجزات به عيسى است ، رجوع شود به آن آيه و بقاموس قرآن كلمهء فضل . به نظرم علّت تفصيل ، در استعدادهاى آن بزرگواران بوده است
اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ
انعام / 124 .
در تفسير صافى از كافى از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده :
« سادة النبيين و المرسلين خمسة و هم اولوا العزم من الرسل و عليهم دارت الوحى نوح و ابراهيم و موسى و عيسى و محمّد »
از اين معلوم مىشود كه تفضيل در اولوا العزم بودن است .
56 -
قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لا تَحْوِيلًا
اين آيه و آيهء بعدى در زمينه توحيد و نفى قدرت خدايان باطل است . يعنى :
هيچ كارى از آنها ساخته نيست ، نه قدرت دارند كه ضرر را از شما زايل كنند و نه قدرت آن را دارند كه ضرر را از شما به ديگرى منتقل كنند ، پس بايد در رفع حوائج به خدا روى آوريد لفظ
قُلِ ادْعُوا . . .
در مقام تسخير و تعجيز است آن وقت در ادامهء دليل فرموده : آن معبودها خود در رفع حوائج به خدا رو مىآورند و به او تقرب مىجويند .
57 -
أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَ يَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَ يَخافُونَ عَذابَهُ إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ كانَ مَحْذُوراً
در تكميل مطلب سابق در اين آيه آمده : خدايانى كه مشركان مىخوانند نه تنها قدرت دفع ضرر ندارند ، بلكه خود در رسيدن به خدا وسيله مىجويند ، و مىخواهند بدانند كدام يك به خدا نزديكتر است تا راه او را انتخاب كنند ،