بعد فرمايد : معجزاتى كه كفار مكه مىخواهند نخواهيم آورد زيرا گذشتگان خواستند و ما آورديم و چون ايمان نياوردند هلاكشان كرديم اما نمىخواهيم اين مسئله در اين امت تكرار شود .
مسئله هلاك انسانها از گناهان و نافرمانيها و طغيانها سرچشمه مىگيرد چنان كه شيطان در اول گفته است : آنها را به ضلالت خواهم كشانيد و خدا روى امتحان اين فرصت را به او داده است .
53 -
وَ قُلْ لِعِبادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ الشَّيْطانَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ إِنَّ الشَّيْطانَ كانَ لِلْإِنْسانِ عَدُوًّا مُبِيناً
اين آيه و دو آيهء بعدى در زمينهء نيكو سخن گفتن و حتمى ندانستن عذاب و رحمت انسانها پيش از مرگ آنهاست ، مضمون آزاد اين آيه آنست كه بندگان مؤمن در وقت سخن گفتن مواظب سخن خود باشند ، زيرا ممكن است سخنانى گويند كه سبب نزاع و عداوت بين آنها باشد كه شيطان دشمن آشكار است و پيوسته مىخواهد ايجاد اختلاف و نزاع بكند .
با در نظر گرفتن اينكه آيه مكّى است به نظر مىآيد گفتار مسلمانان نسبت به مشركان عداوت انگيز بوده و آن آنها را در كفر به عصبيت وادار مىكرد و عداوت زياد مىگرديد ، لذا مأمور شدند سخن نيكو و مفيد بگويند ، البته كسى كه به فكر هدايت ديگران است بايد با ملايمت سخن گويد .
54 -
رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ إِنْ يَشَأْ يَرْحَمْكُمْ أَوْ إِنْ يَشَأْ يُعَذِّبْكُمْ وَ ما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا
حالا كه خدا به حال بندگان داناتر است ، و عذاب و رحمت بسته به مشيت او است ، ما نمىتوانيم پيش از مردن انسانها به اهل رحمت و اهل عذاب بودن آنها حكم كنيم ، بلى وقتى كه با كفر از دنيا رفتند آن وقت مىدانيم كه اهل عذابند