وَ قَيَّضْنا لَهُمْ قُرَناءَ فَزَيَّنُوا لَهُمْ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ
فصلّت / 25 ، على هذا جمع آن شياطين براى آن است كه با هر يك از بدكاران يك شيطان است ، منظور از
وَ كانَ الشَّيْطانُ . . .
ابليس و بزرگ شياطين است كه نسبت به خدا بسيار كفران نعمت كرده و از مواهب خدا سوء استفاده نموده است ( استفاده از الميزان ) .
28 -
وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوها فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُوراً
اين آيه تكميل آيهء
وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ . . .
است يعنى اگر در موقع سؤال ذى القربى و مساكين چيزى نداشتى و از آنها اعراض كردى تا رزق خدا را كه اميد دارى به طلبى ، با آنها به نرمى سخن گوى و با كلام ملايم جوابشان بده ، روايت شده : پس از نزول اين آيه هر گاه چيزى از آن حضرت مىخواستند و چيزى نداشت مىگفت : خدا به ما و شما رزق عطا فرمايد . « ابتغاء » مفعول له است براى « تعرضن » ، معلوم مىشود كه اعراض هميشگى نيست بلكه به خاطر انتظار رسيدن رزق است ، منظور از « رحمة » رزق است ، در آيهء ديگر آمد :
وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ
.
29 -
وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً
دستور ديگرى است از دستورهاى آيات فوق و آن اينكه در انفاق چنان كه نباشد كه هيچ انفاق نكند و كسى از او خير نبيند مانند كسى كه دستش بگردنش بسته شده و كارى از دست او ساخته نيست و نيز در وقت انفاق طورى نباشد كه هر چه دارد بدهد و خودش آواره بماند مانند كسى كه دستش را به طور كامل باز كرده و هر چه در آن بود ريخته است ، بلكه لازم است حد وسط را در نظر داشته باشد . چنان كه در آيهء ديگر آمده :
وَ الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا