نخورد ولى در او ثباتى و استقامتى نبود .
ملائكه به دستور خدا به آدم سجده كردند مگر ابليس . خدا فرمود :
اى آدم اين دشمن تو و دشمن همسر تو است شما را از اين باغ خارج نكند و گر نه به مشقت خواهى افتاد ، تو در اينجا نه گرسنه مىمانى و نه عريان ، نه عطشان مىگردى و نه از حرارت آفتاب ناراحت مىشوى .
امّا شيطان آدم را وسوسه كرد تا او و زنش از آن درخت خوردند عورتشان پديدار گشت ، ولى خدا توبهء او را پذيرفت و براى او و نسلش وعدهء آمدن دين و قوانين داد . مىشود گفت : چون ماجراى آدم در سورهء اعراف به طور تفصيل آمده و اعراف پيش از سورهء طه نازل گشته است لذا در اين سوره مختصر و به مناسبت مقام نازل شده است . و اللَّه العالم .
115 -
وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً
به نظر مىآيد كه نسيان به معنى ترك باشد چنان كه گفتهاند ، آيات نشان مىدهد كه آدم فراموش نكرده بود بلكه وسوسهء شيطان او را فريفت و مخصوصا قسم خوردن شيطان كه در سورهء اعراف آمده است و اگر فراموش مىكرد مسئول نمىشد ، از امام عليه السّلام نيز نقل شده كه فراموش نكرد ( صافى ) « من قبل » اشاره به گذشته است .
منظور از عهد همان دستور
لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ
است ، معناى
وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً
آنست كه در او ثبات و استقامتى براى مراعات عهد پيدا نكرديم .
116 -
وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبى
اين آيه و آيات بعدى تفصيل آيهء قبل است ياد كن تفصيل جريان را تا بدانى چطور آدم عهد را ترك كرد ، ابليس يقينا از ملائكه نيست ، مشمول خطاب