نيكوكارى صبر مىكنى ، خدا پاداش نيكوكاران را ضايع نخواهد كرد .
116 -
فَلَوْ لا كانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسادِ فِي الْأَرْضِ إِلَّا قَلِيلًا مِمَّنْ أَنْجَيْنا مِنْهُمْ وَ اتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا ما أُتْرِفُوا فِيهِ وَ كانُوا مُجْرِمِينَ
.
تعجب و تأثر است از گذشتگان كه از آيات خدا استفاده نكرده و جامعه را باصلاح نكشاندند تا مستأصل و تار و مار نشوند « لو لا » مانند « هلا و الا » مفيد تعجب و توبيخ است .
يعنى چرا از آن اقوام گذشته باقيماندههايى نماندند تا از فساد نهى كنند و آن جوامع از بين نروند « الا قليلا » استثناء است از معناى كلام ، يعنى : « ما كان من القرون اولوا بقية الا قليلا ممن انجينا . . . » فقط كمى از پيامبران و مؤمنين بودند كه خدا در هر عصرشان نجات داد ، اما ظالمان در پى لذائذ و عياشيهاى خود شدند كه وسائل آنها به طور وسيع در اختيارشان بود . اين پيروى از لذائذ در اثر مجرم بودن آنها بود كه بدان عادت كرده بودند و همان ملكه بودن گناه سبب شد كه از دعوت پيامبران پيروى نكردند .
117 -
وَ ما كانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرى بِظُلْمٍ وَ أَهْلُها مُصْلِحُونَ
.
يعنى اگر آن
أُولُوا بَقِيَّةٍ
اهل اصلاح بودند ظلم اندك مىشد ، از سنت خدا نيست كه شهرها را با ظلم اندك كه مردم آن اهل اصلاحند هلاك كند ، اين آيه تكميل مطلب آيهء سابق است .
118 -
وَ لَوْ شاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً واحِدَةً وَ لا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ
.
از آيات گذشته معلوم گرديد كه گناهكاران از بين رفته و اهل ايمان نجات يافتند ، نتيجه اين شد كه مردم از جهت قبول دعوت پيامبران به دو دسته منقسم