زخرف / 54 به جاى تبليغ موسى از دستور فرعون پيروى كردند ، حال آنكه دستور فرعون رشد و كمال دهنده نبود .
98 -
يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ وَ بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ
.
يعنى به جلوى قومش مىافتد و پيشاپيش آنها راه مىرود و داخل آتششان مىكند ، هم چنان كه در دنيا به جلوشان افتاده و از دين موسى دورشان كرد ، آرى سرپرستان دنيا ، سرپرستان آخرت در بردن به آتش و بهشتند . مراد از « اوردهم » مستقبل است و به علّت محقق الوقوع بودن به صورت ماضى آمده است و يا اشاره به آن است كه در دنيا به آتش داخلشان كرده بود و در آخرت ظاهر مىشود و آن آتش بد آبى است كه در آن وارد مىشوند
بِئْسَ الْوِرْدُ
كاملا واضح نشد و اللَّه العالم و شايد مراد از « ورد » محل ورود باشد .
99 -
وَ أُتْبِعُوا فِي هذِهِ لَعْنَةً وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُودُ
.
اول اين آيه ، نظير آيهء 60 از همين سوره است مراد از لعنت دنيا همان عذاب و غرق شدن است و يا لعنتى كه پيوسته به آنها ميرسد به علّت آنكه سبب مشرك بودن ديگران نيز شدهاند ، لعنت روز قيامت ، عذاب آنست . يعنى در دنيا با عذاب تعقيب شدند و در آخرت نيز با عذاب تعقيب مىشوند و اين لعنت و عذاب بد عطيهايست كه داده شدهاند فاعل « بئس » عذاب و لعنت است . در مجمع البيان فرموده : اين در مقابل عطاياى خداست كه به مؤمنان داده مىشود .
100 -
ذلِكَ مِنْ أَنْباءِ الْقُرى نَقُصُّهُ عَلَيْكَ مِنْها قائِمٌ وَ حَصِيدٌ
.
از اين آيه شروع به نتيجهگيرى از قصههاى انبيا شده است كه طى آيات بيست و پنج تا نود و نه ذكر گرديد تا مردم بدانند ظالمان بچه روز افتادهاند و اهل حق به كجا رفتهاند « ذلك » اشاره است به همهء آيات هفتاد و چهار ، منظور از « القرى »