تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير احسن الحديث (فارسى)ج ٥ — صفحة 54

مساهمون:

ص٥٤

خواهند رسيد فرموده : آخرت روزى است كه همه براى آن جمع مىشوند و آخرت روزى است كه همه شاهد آن مىگردند ، كسى را از آن فرارى نيست . اين دو جمله در جواب احتمالى است كه گفته شود ، شايد بعضىها به قيامت نيايند و مجازات نشوند . 104 - وَ ما نُؤَخِّرُهُ إِلَّا لِأَجَلٍ مَعْدُودٍ . يعنى ممكن بود آن روز زود بيايد و مردم ناپاك به عقوبت برسند ولى ما براى آن ، مدت معلوم قرار داده‌ايم لذا تا مدت معين تمام نشود نخواهد آمد ، مشيت حتمى بر آن قرار گرفته است . 105 - يَوْمَ يَأْتِ لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ . فاعل « يأت » ظاهرا « اجل » است و آمدن مدت همان آمدن قيامت است « لا تكلم » در اصل « لا تتكلم » مىباشد ، مراد از تكلّم در روز قيامت ، صاحب اختيار بودن در آنست نظير شفاعت و امثال آن زيرا به حكم يَوْمَ لا تَمْلِكُ نَفْسٌ لِنَفْسٍ شَيْئاً وَ الْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ انفطار / 19 و آيات ديگر ، كسى از كسى رفع احتياج نمىكند و كسى به درد كسى نمىخورد ، ولى با اذن خدا مىشود سخن گفت و كارى كرد مانند شفاعت و كارهاى اهل اعراف و در جاى ديگر آمده : لا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً نبأ / 38 آن گاه فرمود : مردم در آن روز به دو گروه خوشبخت و بدبخت منقسم مىشوند . آيه بعدى در شرح حال آنهاست . 106 - فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ . اشقيا در آتشند و پيوسته با آه و اندوه و حسرتند و فرياد مىكشند : رَبَّنا غَلَبَتْ عَلَيْنا شِقْوَتُنا وَ كُنَّا قَوْماً ضالِّينَ جمله اخير حكايت از حسرت و اندوه دائمى دارد . 107 - خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ