كه مانند قضاياى پيامبران گذشته است ، سپس خطاب به حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرموده : آنچه تا اينجا براى تو حكايت كرديم از اخبار شهرهاى پيامبران است كه بعضى هنوز دائر است و بعضى به صورت خرابه مىباشد ، در اين بلاها كه به سر آنها آمد ظلمى از جانب خدا نبود بلكه آنها به خود ظلم كردند تا نعمت خدا به عذاب مبدل گرديد و چون عذاب آمد ، خدايان دروغين به كمك آنها نيامدند خدا اگر عذاب كند اين چنين سخت مىگيرد ، اين عذابها مايهء عبرت و نمونه عذاب آخرتند براى آنان كه گوش شنوا دارند .
قيامت روى مدت معينى كه دارد به تأخير مىافتد و چون بيايد كسى حق حرف زدن ندارد مگر به اذن خدا ، مردم در آن روز به دو گروه بدبخت و خوشبخت تقسيم مىشوند ، اهل شقاوت پيوسته در آتشند مگر آن وقت كه خدا بخواهد و اهل سعادت پيوسته در بهشتند و عطايشان قطع شدنى نيست ( اللهم اجعلنا منهم ) .
96 -
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ
.
به حكم آيهء :
وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسى تِسْعَ آياتٍ بَيِّناتٍ
اسراء / 101 و آيهء 12 از سورهء نمل ، موسى عليه السّلام مجموعا 9 معجزه براى فرعونيان آورده است ، آنها عبارتند از عصا و يد بيضاء و هفت معجزهء ديگر كه در سورهء اعراف آيات 130 - 133 آمده است ، در اين آيه ممكن است مراد از « آياتنا » هشت معجزه و از سلطان مبين عصاى آن حضرت باشد و شايد سلطان مبين بيان آياتنا باشد به هر حال فرستادن موسى توأم با معجزات بود .
97 -
إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ فَاتَّبَعُوا أَمْرَ فِرْعَوْنَ وَ ما أَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيدٍ
.
ملائه احتمال دارد به معنى قوم يا درباريان باشد ، به دنبال تبليغ موسى فرعون قوم خود را به سوى خودش خواند و به حكم :
فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطاعُوهُ