شرحها
در اين آيات مىخوانيم : در آمدن عذاب موعود خدا عجله نكنيد و آن را به عجله نخواهيد كه خواهد آمد ، آن گاه فرموده : خدا به پيامبران وحى مىفرستد كه مردم را به توحيد بخوانيد و از شرك بترسانيد ، خدا آسمانها و زمين را به حق آفريده و آن آمدن پيامبران را ايجاب مىكند ، خدايى كه انسان را آفريده و روئيدنيها و چهارپايان را در اختيار او گذاشت و آفتاب و ماه و نجوم و دريا را مسخّر كرد تا انسان تأمين گردد .
آن گاه فرموده : آيا خدايى كه مخلوق مىآفريند و خلقت در دست او است مانند بتان است كه چيزى نمىآفرينند و اجسام بيجانى بيش نيستند . اما نعمتهاى خدا از حدّ بيرون است و او به هر چيز داناست .
1 -
أَتى أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ
اين آيه عنوان و سرخط سورهء مباركه است و تمام مطالب آن در رابطه با اين آيه مىباشد ، صدر آيه خطاب به اهل شرك است كه از راه مسخره به رسول خدا مىگفتند : پس عذابى كه وعده مىدهى زود بياور منظور از « اتى » ظاهرا نزديك شدن و اشراف است و لذا به صيغهء ماضى آمده است ، ذيل آيه متوجه به رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله است كه مىفرمايد . خدا پاك و برتر است از آن مسخره كه مىكنند و از آنكه وعدهء او را دروغ مىپندارند
عَمَّا يُشْرِكُونَ
حاكى است كه مشرك بودن سبب آن مسخره بوده است . مراد از « امر » عذاب موعود است « 1 » .
هامش
( 1 ) در بعضى از رواياتأَتى أَمْرُ اللَّهِبه ظهور مهدى ( ع ) تفسير شده ظاهرا آن از باب تطبيق است .