برگى در آن مىرويد ، گفتم : هر وقت به اذن خدا ميوه مىدهد يعنى چه ؟ فرمود يعنى آنچه از علم امام در هر وقت كه بخواهند به مردم مىرسد .
در روايت ديگر از امام صادق عليه السّلام دربارهء هر دو آيه نقل شده كه فرمود :
اين مثلى است كه خدا دربارهء اهل بيت پيامبرش و دشمنان آنها زده . . . به نظر مىآيد چنان كه در الميزان فرموده : اين روايات از باب تطبيق باشد .
26 -
وَ مَثَلُ كَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ ما لَها مِنْ قَرارٍ
.
بنا بر آنكه در آيه گذشته گفته شد مراد از كلمه خبيثه ، كلمه شرك است و آن به حكم :
إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً
ثبات و استقرار ندارد بلكه محكوم و ناپايدار است ، آرى شرك بىپايه و بى ثبات است كه موجودات جهان آن را نفى مىكند ، در اين آيه ، مثل درخت پليدى است كه از روى زمين كنده شده و ثباتى ندارد ، اين يك درخت فرضى است ، لازم نيست پى روئيدنيها رويم كه كدام درخت ريشه ندارد و به درختان ديگر مىپيچد و از آنها تغذيه مىكند كه بگوئيم حنظل و نظير آنست . ممثل كلمه شرك است كه پايهاى ندارد و جز شر و ضرر از آن توليد نمىشود .
در مجمع از امام باقر عليه السّلام نقل شده : « هذا مثل بنى اميه » .
27 -
يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ وَ يُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ وَ يَفْعَلُ اللَّهُ ما يَشاءُ
.
دقّت در آيات نشان مىدهد كه منظور از قول ثابت همان كلمه طيبه و شهادت لا إله الا اللَّه از روى اعتقاد است ، باء در « بالقول » به معناى سبب است يعنى خدا اهل ايمان را به وسيله آن قول ثابت در دنيا و آخرت تثبيت مىكند و در راه هدايت و سعادت پايدار مىدارد ، در مقابل ، ظالمان را كه به كلمهء خبيثه و شرك چسبيدهاند گمراه مىكند و اين هر دو را كه بخواهد مىكند ولى از روى