پيغمبر نيستى ، اين ، عبارت اخراى انكار قرآن است . در جواب فرموده : بگو :
خدا ميان من و شما گواه است و نيز آنكه علم كتاب پيش اوست گواه رسالت من است .
اللَّهُ شَهِيدٌ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ
كه در آيات ديگر نيز چندين دفعه آمده است ، دليل مستقلّ و قاطع است و منظور از آن اداى شهادت است نه تحمل آن و علم خدا به آنكه آن حضرت رسول است يعنى با كمى دقت اقرار خواهيد كرد كه قرآن كلام و گفته خداست و خداى متعال در اين كتاب صريحا مىگويد كه :
إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ
يس / 2 و 3
إِنَّا أَرْسَلْناكَ بِالْحَقِّ بَشِيراً وَ نَذِيراً
بقره / 119 و دهها آيه ديگر در مجمع البيان فرموده : خدا به وسيله آنچه از آيات و دليلها بر نبوت من اظهار كرده ميان من و شما شاهد است . ولى اطلاق شهادت بر دلائل مجاز است ، آنچه ما گفتيم حقيقى و مختار الميزان مىباشد .
اما شاهد دوم
وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ
مراد از الكتاب قرآن است چنان كه خواهد آمد يعنى كسى كه علم به كتاب دارد و مىداند من پيامبرم ، او ميان من و شما شاهد است وقتى كه دانا و خبره رسالت مرا تصديق كرد آن براى شما دليل خواهد بود ، اكنون بايد ديد
مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ
كيست ؟
گويند مراد از « الكتاب » لوح محفوظ است در اين صورت مراد از « من عنده » اللَّه است ولى آن خلاف ظاهر است و خدا قصد شوخى ندارد .
گويند : مراد از كتاب تورات و انجيل و مراد از من عنده » علماء يهود و نصارى است كه آنها نبوت آن حضرت را مىدانستند ، ولى آيه مكى است و در وقت نزول آن نه كسى از آنها اسلام آورده بود و نه شهادت داده بود در بعضى از آيات آمده
أَ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَماءُ بَنِي إِسْرائِيلَ
شعراء / 197 ضمير « يعلمه » راجع به قرآن است اين آيه مىگويد : اينكه دانشمندان يهود مىدانند قرآن