مىتواند بيان گفتار ما باشد كه مىفرمايد :
اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِيَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَ قُلُوبُهُمْ إِلى ذِكْرِ اللَّهِ ذلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ
زمر / 23 كه مطلب آرام گرفتن قلبها را بعد از خشيت گفته است ، در مجمع البيان در رابطه ميان دو آيه فرموده است مراد آنست كه با يادآورى نعمتها و الطاف خداوندى مطمئن مىشود و با يادآورى عقاب خدا قلبش مىترسد ولى به نظرم گفته ما قويتر باشد .
29 -
الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ
اين آيه راجع به نتيجهء و عاقبت پسنديدهء كسانى است كه اهل آيه اول هستند ، منظور از طوبى ظاهرا زندگى پاكيزهء اين دنيا و از « حسن مأب » پاداش بهشتى است ، نظير آيه :
مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
نحل / 97 كه راجع به زندگى دنيا و آخرت هر دو است « حسن » ظاهرا وصف و اضافهء صفت به موصوف است يعنى بازگشت نيكو و بهشت عالى « طوبى » مبتدا و خبر آن « لهم » است ، الميزان فرمايد : علت مقدم شدن مبتداى نكره بر ظرف آنست كه در آن بشارت هست كه براى شادى شنونده به عجله گويند مانند « بشرى لك » .
دربارهء طوبى كه فقط يك بار در قرآن مجيد آمده است رواياتى نقل شده است ، از جمله اينكه : طوبى درختى است كه در بهشت عدن مىرويد كه پروردگار ما با دست خود كاشته است
« عن الباقر عليه السلام قال : طوبى شجرة يخرج من جنة عدن غرسها ربنا بيده »
و در ضمن حديثى از امام صادق عليه السّلام نقل شده :
« طوبى شجرة في الجنة اصلها فى دار امير المؤمنين و فرعها فى منازل اهل الجنة »
و در ضمن حديث ديگرى از على عليه السّلام منقول است كه : طوبى درختى است در بهشت تنهء آن در منزل رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است و در منزل هر مؤمن شاخهاى از شاخههاى آن است ، مومن هيچ