شرحها
در اين آيات ابتدا روشن شده كه وسعت و تنگى روزى در دست خداست ، مردم به وسعت روزى شادمان مىشوند ولى آن در مقابل آخرت اندك است ، آن گاه سؤالى كه در آيهء هفتم گذشت تكرار شده است كه در مقام عدم اعتنايى به قرآن مىگفتند : چرا معجزهاى بر او نازل نمىشود تا ما را از كفر به ايمان برگرداند ؟ در جواب آمده : هدايت و ضلالت در دست خداست اگر هر آيه كه آيد تا خدا نخواهد ايمان نخواهيد آورد ، و اگر بدون خواست خدا ايمان ميسر بود حتما قرآن سبب هدايت آنها مىشد ، آنكه به خدا رو آورد خدا هدايتش خواهد كرد و هر كه راه انكار پيش گيرد خدا گمراهش خواهد كرد عوض كردن معجزه فائدهاى ندارد و اللَّه العالم .
26 -
اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ وَ فَرِحُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتاعٌ
« 1 » .
در آيات گذشته سخن از آن بود كه ادارهء جهان در دست خداست سپس بايد به او رو آورد نه به موجودات ديگر ، اين آيه در تعقيب آن مطلب مىگويد :
وسعت و تنگ گرفتن روزى نيز در دست خداست ، آن وقت يك مسئلهء ديگر از آن متولد مىشود و آن اينكه مشركان فقط به دنيا و وسعت روزى دل مىبندند ، حال آن كه دنيا در مقابل آخرت اندك است لفظ « يشاء » در هر دو مورد نشان مىدهد كه وسعت و تنگ گرفتن روزى روى عللى است كه وسعت و تنگى را ايجاب مىكنند نه از روى گزاف و بى حسابى .
نكره آمدن « متاع » براى افادهء قلت و كمى است تقدير جمله چنين است
هامش
( 1 ) راجع به وسعت و ضيق رزق رجوع شود به آيهفَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُفجر / 16 .