سَيُجْزَوْنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
.
اين قسمت نشان مىدهد كه منظور از دعوت ، عمل و عبادت است و گرنه لازم بود به جاى « يعملون » كلمهء « يدعون » آيد يعنى آنها كه در نامهاى خدا الحاد مىكنند و آن حقائق را در ديگران مىدانند و به آنها رو مىآورند حتماً سزاى عمل خود را خواهند ديد ، دربارهء اسماء حسنى در « نكتهها » بحثى خواهيم داشت .
181 -
وَ مِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ
.
اين آيه نظير آيهء 159 همين سوره است
وَ مِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ
اين آيه مىگويد : ما شما را در هدايت حقيقى و خواندن اسماء خدا بامر غير مقدور و غير عملى دعوت نميكنيم زيرا عدّهاى از بندگان ما چنيناند و چنين عمل مىكنند ( استفاده از الميزان ) در اين آيه نسبت هدايت به امت داده شده كه كار خدايى است ، از آن مىشود فهميد كه آنها امت به خصوص و مصون از خطا هستند .
در صافى فرموده : در كافى از امام صادق و در تفسير عياشى از امام باقر عليهما السّلام نقل شده كه فرمودهاند :
« هم الأئمة »
، در مجمع البيان از آن دو بزرگوار نقل شده كه فرمودند :
« نحن هم »
به نظر مىآيد كه مصداق حقيقى و اولى آيه آنها عليهم السّلام هستند ولى آيه اعم است و اللَّه العالم .
به هر حال وصف اين امت آن است كه مردم را به حق دعوت مىكنند و با حق داورى و حكم مىكنند .
182 -
وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ
.
اين آيه نقطهء مقابل آيهء قبل است در تحف العقول از امام حسين عليه السّلام نقل شده : استدراج آن است كه خداوند نعمت بنده را فراوان كند و توفيق شكر را از او سلب نمايد ، به هر حال اين گونه اشخاص نوعاً از خود راضى مىشوند و