187 -
يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْساها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي لا يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلَّا هُوَ ثَقُلَتْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا تَأْتِيكُمْ إِلَّا بَغْتَةً
.
اين آيه و آيهء بعدى از آن جهت با آيات سابق تناسب دارد كه اين سؤال را مشركان كردهاند و آيات گذشته در بيان احوال مشركان است ، از تفسير على بن ابراهيم قمى نقل شده : قوم قريش سه نفر را به نامهاى عاص بن وائل ، نضر بن حارثه و عقبة بن ابى معيط ، به نجران فرستادند تا از يهود آنجا مسائلى ياد گيرند و از رسول خدا بپرسند ، يهود از جمله گفتند از محمّد بپرسيد قيامت كى خواهد بود اگر گفت مىدانم بدانيد كه دروغگو است كه وقت قيامت را خدا نه به ملك مقربى خبر داده و نه به پيامبر مرسلى .
چون از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله آن سؤال را كردند آيه در جواب آن نازل شد « 1 » به هر حال آيه مانند آيات ديگر صريح است در اينكه وقت وقوع آخرت را كسى جز خدا نمىداند .
لذا در جواب
أَيَّانَ مُرْساها
فرموده
قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي
يعنى :
علم آن فقط در نزد خداست نه شخص ديگرى . نظر به سؤال كه از طرف مشركان نادان به وقوع پيوسته و نظر به جواب آن كه به لفظ
لا يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلَّا هُوَ
آمده ، « مرسى » بايد به معنى وقوع باشد نه اينكه بگوئيم از ايستادن زمان سؤال كردهاند .
جملهء
لا يُجَلِّيها . . .
حاكى است كه قيامت در بطن اين جهان است ، خداوند آن را به علت رسيدن وقتش ظاهر و بيرون خواهد آورد چنان كه آتش در درون سنگ پنهان است .
هامش
( 1 ) تفسير صافى .