حاكى از محبوب بودن پيش خداست چندان مورد حمله واقع نمىشود مگر از باب تعبير ناپسند « 1 » .
جملهء
ذلِكَ قَوْلُهُمْ بِأَفْواهِهِمْ
معنايش آنست كه : اين فقط حرف است ، محتوى و دليل ندارد ،
يُضاهِؤُنَ . . .
حاكى است كه اين عقيده از كفار گرفته شده است عقيدهء ابن اللَّه و حلول و تثليث در ميان بودايىها و مصريها و يونانيها و روميها معمول بوده است ، در سورهء آل عمران يا سورهء نساء گفته شد : تثليث نصارى و ابن اللَّه بودن عيسى از يونان گرفته شده است : معبد زائوس در آتن سر به آسمان كشيده بود . در عقيدهء يونانيان زائوس در آن معبد خداى پدر بود ، « سارپدون » يگانه پسر « زائوس » بود كه او را به زمين فرستاد تا ميان مردم ساكن شود و معين كرد كه يگانه پسرش تسليم مرگ شود تا كفارهء گناه روميان گردد ، فرقهء اشرار « سارپدون » را اسير كرده و مىكشند ، « آپولون » خداى واسطه ، از طرف « زائوس » مأمور مىشود يگانه پسر كشته شده را در حيات جاودان قرار دهد ، زائوس ، سارپدون و آپولون سه اصل بتپرستى روميان است ، پيدايش « اب » ، « ابن » و « روح القدس » در مسيحيان از همين جا است ، قهرمان اين آميزش « پولس » بود كه ابتدا يهودى بود و آئين روميان را ميدانست ، او افكار خود را در اين اختلاط اعلام كرد ، يهود و روميان از آن استقبال كردند و در نتيجه توحيد مسيحيان سر به شرك نهاد در اين زمينه بهتر است كتاب « قهرمان صليب » نوشتهء مير ابو الفتح دعوتى مطالعهء شود كه ورود شرك را در يهود و نصارى با بهترين وجهي بيان كرده است .
هامش
( 1 ) در تفسير عياشى از رسول خدا ( ص ) نقل شده
« اشتد غضب اللَّه على اليهود حين قالوا عزير ابن اللَّه و اشتد غضب اللَّه على النصارى حين قالوا المسيح ابن اللَّه و اشتد غضب اللَّه على من اراق دمى و آذانى فى عترتى »
از اين نيز معلوم مىشود كه منظور يهود پسر حقيقى است .