نامى از پدر موسى نبرده ولى عمران پدر مريم سه بار در قرآن آمده است مراد از
عَلَى الْعالَمِينَ
ظاهرا همه مردمان در هر عصر است .
34 -
ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
مراد از « ذريه » فرزندان و اولاد است ، آن عطف بيان و يا حال است از « آل ابراهيم - آل عمران » يعنى : خدا آنها را برگزيد در حالى كه بعضى فرزندان بعضى مىباشند و آن دلالت دارد كه همه داراى صفات و فضائل و كمالات مشتركند . لفظ
سَمِيعٌ عَلِيمٌ
حاكى است كه خدا به ظاهر و باطن آنها آگاه است ، كلامشان را مىشنود و از اسرارشان با خبر است . در الميزان فرموده : اين دو جمله دليل اصطفاء و برگزيدن است يعنى : برگزيدن شامل همهء آنها شد زيرا همه در تسليم به حق و ثبات قول نظير هم بودند ، اما چرا آنها را برگزيد ؟ زيرا اقوال آنها را مىشنود و اسرارشان را مىداند ( به ظاهر و باطن و لياقتشان داناست ) .
35 -
إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً
« 1 » زن عمران نامش « حنه » بود ، اين زن خواهرى داشت كه همسر حضرت زكريا بود ، « محرر » كسى را مىگفتند كه او در معبد بيت المقدس خدمت مىكرد و در وقت بيكارى خدا را عبادت مىنمود ، نقل شده : چون بچهاى را پدر و مادرش « محرر » مىكردند تا وقت بلوغ در خدمت معبد بود ، پس از بلوغ او را مخير مىكردند اگر مىخواست به خدمت ادامه مىداد و گرنه از آنجا خارج مىشد « 2 » در تفسير صافى فرموده : در روايات اماميه نقل شده كه زن زكريا خواهر مريم بود .
معلوم است چنين نذرى در آن روز جايز بود ، از اينكه زن عمران اين نذر
هامش
( 1 ) « محررا » حال است از « ما » و توضيح نذر مىباشد يعنى نذر كردم بچهام از هر كارى جز خدمت معبد و طاعت خدا آزاد باشد .
( 2 ) مجمع البيان .