مختصر انسانيتى هم كه داشت از بين رفت و چنان محق و محو شد كه امروز او را در رديف مسلمانان به حساب نمىآورند . همچنين است ستمگران امروز . آرى غلبه و شكست در مؤمنان آن اثر و در كفار اين اثر را دارد .
142 -
أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ يَعْلَمَ الصَّابِرِينَ
اين آيه نظير آيهء 124 بقره است و مىگويد : مقرب شدن در درگاه خدا و اهل بهشت شدن ، امتحان و ناگوارايى لازم دارد ، مسئله اين نيست كه شما بر حقيد و بايد غالب باشيد بلكه بايد در تنگناها بيفتيد و مسلمان بودن را در ميدان عمل پياده كنيد تا مجاهدان و استقامت كنندگان شناخته شود « و يعلم » تقديرش « و ان يعلم » ، و « واو » به معنى « با » است يعنى : هنوز خدا مجاهدان و استقامت كنندگان را آشكار و مشخص نكرده است . « الصابرين » شامل مجاهدان آنان كه در مركز جنگ ايستاده و فرار نكرده و خلاصه مطلق استقامت كنندگان در تقوى و راه خداست .
143 -
وَ لَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ
.
در شوراى جنگى كه در مدينه تشكيل شد ، عدهء زيادى رأى دادند كه از مدينه خارج شده و در بيرون با دشمن بجنگند ، از حضرت باقر صلوات اللَّه عليه نقل شده چون رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به مؤمنين از نعيم و منازل بهشتى شهداء « بدر » خبر داد ، به آن نعمت راغب شده و گفتند : خدايا بما جنگى پيش آور تا در آن شهيد شويم ، خدا آن را در « احد » به آنها نشان داد ولى در اين سخن ثابت نماندند مگر آنان كه خدا خواست « 1 » آيه در مقام ملامت مىگويد : حالا كه پيش از جنگ آرزوى شهادت مىكرديد .
هامش
( 1 ) تفسير آلاء الرحمن ،