وَ إِذْ قالَ اللَّهُ يا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَ أُمِّي إِلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالَ سُبْحانَكَ . . .
مائده / 116 . و نيز فرموده :
وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ وَ قالَتِ النَّصارى الْمَسِيحُ ابْنُ اللَّهِ . . .
توبه / 30 و نيز فرموده : هيچ پيامبرى را نرسد كه خدا به او نبوّت و كتاب بدهد ، سپس بمردم بگويد : بندگان من باشد نه بندگان خدا . . . » آل عمران / 79 .
از طرف ديگر : اهل كتاب از بزرگان و دانشمندان خود كور كورانه تقليد ميكردند ، هر چه ميگفتند : عوام آن را وحى منزل ميدانستند ، آنها هم براى حفظ مقام و اغراض شخصى ، از طرفى حقائق را كتمان مىكردند
وَ إِنَّ فَرِيقاً مِنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
بقره / 146 ، و از طرف ديگر بدلخواه خود حلال را حرام و حرام را حلال ميكردند ، قرآن از دست آنها مينالد و ميگويد : احبار و راهبان اموال مردم را بباطل ميخورند و آنها را از راه خدا باز ميدارند ( توبه / 34 ) و در حق عوامشان فرموده :
اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ . . .
توبه / 31 ، كنشت و كليسا قانونگذار مطلق بود .
از حضرت صادق صلوات اللَّه عليه نقل شده آنها در برابر خدا ، احبار و راهبان را عبادت نكردند ، بلكه حلالى را براى آنها حرام و حرامى را حلال كردند ، ارباب گرفتن در برابر خدا همان بوده ، گويند چون اين آيه نازل شد عدى بن حاتم برسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله گفت : ما بزرگان را عبادت نميكرديم . حضرت فرمود :
آن گاه كه چيزهايى را حلال و حرام ميكردند قبول ميكرديد ؟ گفت : آرى . ارباب گرفتن همان است . « 1 » در جهان ، معبود فقط خداست ، ربّ فقط خداست ، و حكم و دستور از آن خداست
إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ
يوسف / 41 پيامبر نميگويد حتى ملائكه و پيامبران ارباب مردم و دستور دهندگان مردماند
وَ لا يَأْمُرَكُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلائِكَةَ وَ النَّبِيِّينَ
هامش
( 1 ) مجمع البيان .