كبيره است : « امن من مكر اللَّه و يأس عن روح اللَّه » هم خائف از عذاب باشد و هم اميدوار به رحمت باشد .
وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
كلمهء ما موصوله است افادهء عموم مىكند و رزق هم عموم دارد هر چه به انسان عنايت مىشود رزق است و انفاق هر چيزى به حسب مناسب آن چيز است . انفاق علم به بيان احكام و ارشاد و هدايت و مواعظ و نصايح است ، انفاق قواى بدن به خدمت به جامعه و قضاء حوائج مؤمنين ، انفاق مال به بذل آن به فقراء و محتاجين وصله ارحام و صرف فى سبيل اللَّه است .
[ سوره السجده ( 32 ) : آيه 17 ]
فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 17 )
پس نمى داند هيچ نفسى آن چه را كه مخفى شده است براى آنها از چيزهايى كه باعث روشنايى چشمها است عوض و جزاء به آن چه كه بودند عمل مىكردند .
نعم بهشت چون ديده نشده نمىتوان در دنيا درك كرد و اين تعبيرات كه در قرآن مجيد و اخبار آل اطهار هست به عسل مصفى و لبن لم يتغير طعمه و خمر لذة للشاربين و ماء غير آسن يا به عنب و رطب و به سيب و گلابى و مرغ بريان كرده و به ذهب و فضه و جواهرات و قصور و فرش و حور و اشجار و امثال اينها براى اين است كه در دنيا اين ثمرهها را مشاهده كردهاند و بيش از اين نمىتوانند درك كنند و الا : « چه نسبت خاك را با عالم پاك ؟ » به قول مثنوى :
آن چه مىگويم به قدر فهم تو است * مردم اندر حسرت فهم درست
اينها تمام لذائذ جسمانى است ، لذائذ روحى هزار برابر لذائذ جسمانى است خدا نصيب كند برويم و از نزديك مشاهده كنيم لذا مىفرمايد :
فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ
بلكه نمىتواند درك كند و بفهمد و بداند :
« حلواى تنتنانى تا نخورى ندانى » .
جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ
به نحو تفضل نه استحقاق فقط اعمال صالحه قابليت تفضل