بموقع خود كه مشيّتش اقتضاء كند وفق حكمت و مصلحت ميآورد براى شما و شما در آن موقع هيچ چارهاى نداريد .
قالَ إِنَّما يَأْتِيكُمْ بِهِ اللَّهُ
عذاب و ثواب بمعنى مصدرى فعل الهى است يعنى خداوند عذاب مىكند و ثواب ميدهد از قدرت بشر خارج است و وقت نزولش را ميداند و آنى تقديم و تأخير ندارد و در موقع نزول هم احدى قدرت بر دفع آن ندارد
وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ
كه بتوانيد عذاب خدا را جلوگيرى كنيد و نگذاريد عذاب بشما متوجه شود .
[ سوره هود ( 11 ) : آيه 34 ]
وَ لا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِي إِنْ أَرَدْتُ أَنْ أَنْصَحَ لَكُمْ إِنْ كانَ اللَّهُ يُرِيدُ أَنْ يُغْوِيَكُمْ هُوَ رَبُّكُمْ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ( 34 )
و نفع نمىبخشد شما را نصيحت من اگر بخواهم شما را نصيحت كنم اگر خداوند اراده فرموده كه شما در ضلالت و غوايت و گمراهى باشيد او است پرودگار شما و بسوى او است بازگشت شما .
مكرر گفتهايم كه فرق است بين اراده تكوينى حق كه هيچ امرى در عالم واقع نميشود تا مادامى كه مشيئت و اراده حق تعلق نگيرد و اين منافى با اختيار عبد نيست زيرا اراده به اين نحو تعلق گرفته كه فعل به اختيار عبد صادر شود اگر اجبارا باشد اراده تعلق نگرفته از ايمان و كفر و عبادت و معصيت و اراده تشريعى بارسال رسل و انزال كتب و اقامه حجت بر تمام جن و انس كه راه عذرى بر احدى باقى نماند لذا ميفرمايد
وَ لا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِي
چون قلوب شما سياه شده و قساوت گرفته و كبر و نخوت و هزار عيب ديگر مانع از قبولى نصايح من است و انتفاع شما از آن
إِنْ أَرَدْتُ أَنْ أَنْصَحَ لَكُمْ
هر چه من بخواهم شما را نصيحت كنم نتيجه بدست