[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 120 ]
ما كانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَ لا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَ لا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلاً إِلاَّ كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ( 120 )
حق ندارند و نيست از براى اهل مدينه و كسانى كه در اطراف مدينه هستند از اهل بوادى از اعراب اينكه تخلف كنند از رسول خدا در خروج در غزوات و جهاد با كفار و راغب بنفس خود نباشند از نفس رسول يعنى راحتى خود نطلبند به زحمت پيغمبر و اين حكم را بدانند به اينكه به آنها نميرسد تشنگى و نه سختى و تعبى و نه گرسنهگى در راه خدايى و پا نميگذارند در مكانى كه بغض و غضب بياورد كفار را كه دار الحرب باشد و از دشمن به آنها نميرسد آسيبى الّا اينكه نوشته مىشود براى آنها عمل صالحى به اين زحمات محققا خداوند ضايع نميكند اجر نيكوكاران را
ما كانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ
بعد از آنى كه در آيات قبل كسانى كه تخلف كردند سپس نادم شدند و توبه كردند و خداوند قبول فرمود دستور آمد كه ديگر اهل مدينه
وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرابِ
اين نحو نكنند به اينكه
أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ
و همراهى نكنند با پيغمبر در خروج در غزوات
وَ لا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ
كه راحتى و آسايش خود را بگيرند و آن حضرت را در زحمت و سختى بيندازند چنين نكنند و بدانند كه هر چه در جهاد و همراهى با رسول اللَّه اذيت بكشند اجر آنها نزد خدا از بين نميرود
ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ
كه گرفتار تشنگى و بى آبى شوند
وَ لا نَصَبٌ
دچار زحمت و تعدى و سختى شوند
وَ لا مَخْمَصَةٌ
كه گرفتار گرسنگى و بىتوشهاى شوند
فِي سَبِيلِ اللَّهِ
در راه جهاد
وَ لا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغِيظُ الْكُفَّارَ
كه داخل در دار الحرب و امكنه كفار شويد و تصرف كنيد كه البته مورث غيظ و غضب آنها مىشود
وَ لا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا
هر مصيبتى از