نميكند از هر فرقه از مؤمنين طائفهاى تا اينكه تفقه در دين كنند و انذار كنند قوم خود را زمانى كه مراجعت كنند بسوى آنها اميد است كه آنها حذر كنند و مخالفت دين نكنند .
اين آيه شريفه بواسطه كلمه نفر توهّم كردند كه مربوط بجهاد است لذا در آيات جهاد ذكر كردند لكن ابدا ارتباطى با امر جهاد ندارد بلكه راجع به تحصيل علم و معرفت در عقائد و احكام است كه اشخاصى كه دوردستند و ايمان آوردند لازم نيست تمام آنها هجرت براى تحصيل معارف و احكام كنند بلكه يك دسته از آنها هجرت كنند و تحصيل معارف و احكام كنند و برگردند و ببقيه تعليم كنند و آنها را انذار كنند از ارتكاب مناهى و بايد آنها هم حذر كنند و لذا اجماع علماء است بر وجوب تحصيل علم و اجتهاد بوجوب كفايى به مقدار ما به الكفايه و سپس در اوطان خود بيايند و به ديگران خبر دهند و بر آنها واجب است اخذ كنند و عمل نمايند .
و دليل بر اين مدعى علاوه از ظاهر آيه كه بيان مىشود انشاء اللَّه اخبار بسيار شايد حدود بيست حديث داريم كه از ائمه اطهار سؤال ميكنند كه اگر خداى نخواسته پيشآمدى بر امام عليه السّلام وارد شد يعنى رحلت فرمود مؤمنين از كجا بفهمند كه امام بعد از او كيست ائمه [ ع ] تمسك به اين آيه ميكنند كه واجب است بعضى كوچ كنند و بروند امام را بشناسند بعلائم و معجزات و برگردند و ديگران را آگاه كنند ، و مخصوصا در اخبار دارد كه در اين مدت معذورند و اگر آنهايى كه كوچ كردند در اثناء راه بميرند مشمول آيه شريفه
وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ
نساء آيه 101 ميشوند
وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ
يعنى جميع مؤمنين كه مراد شيعه اثنى عشرى است
لِيَنْفِرُوا كَافَّةً
تماما مكلف نيستند كه فردا فرد كوچ كنند و نفر كنند كه