كه مورد غضب الهى شدند
وَ ظَنُّوا
در اينجا ظن بمعنى يقين است يعنى يقين پيدا كردند كه بايد رفت درب خانه خدا و توبه كرد و اينكه
أَنْ لا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ
و پناه ديگرى ندارند لذا رفتند در بيابان بتضرع و انابه و ترك لذائذ دنيوى از خوراك و غيره از نعم دنيويه
ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ
خداوند توبه آنها را قبول فرمود
لِيَتُوبُوا
براى اينكه حقيقة پشيمان شدند و اين دستور جامعى است براى اهل معصيت كه در هر درجه كه هستند بروند درب خانه خدا و توبه و انابه و تضرع كنند خداوند قبول ميفرمايد
إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
هم بسيار قبول توبه مىكند هر كه باشد و هر چه باشد بعلاوه رحمت خود را هم شامل آنها مىكند هم در دنيا و هم در آخرت .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 119 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ( 119 )
اى گروه كسانى كه ايمان به خدا و رسول و روز جزاء آوردهايد از مخالفت و معاصى الهى كاملا پرهيز كنيد و با صادقين باشيد و متابعت آنها را بكنيد و دست از دامن آنها برنداريد .
اين آيه شريفه يكى از آياتى است كه علماء شيعه تمسك كردند براى اثبات مذهب اماميه و امامت ائمه طاهرين عليهم السلام و ما در مجلد دوم كلم الطيب در ضمن آياتى كه دلالت دارد بر خلافت ائمه عليهم السلام و اخبارى كه از طرف شيعه و سنّى وارد شده مفصلا هشت آيه كه دلالتش واضحتر بود بيان كردهايم من جمله اين آيه شريفه و در اينجا بطور اختصار در دو مقام صحبت ميكنيم يكى در دلالت نفس آيه و يكى در اخبار وارده در تفسير آن .
اما مقام اول - صدق مراتبى دارد : صدق در كلام و صدق در افعال و صدق در اخلاق و صدق در عقائد و هر كدام از اين مراتب دو قسم است مطلق و فى الجمله