[ مسئلة علمية اعتقادية ] و آن اينست كه علم الهى ذاتيست عين ذات است و غير متناهيست و ازلا و ابدا آنچه واقع شده يا واقع مىشود معلوم عند اللَّه است چيزى بر علم او افزوده نميشود و از علم او محو نميگردد و هيچگونه احتياج بنامه عمل يا اقامه شهود ندارد لكن دستگاه سلطنتى او براى تنبه بندگان كتبه اعمال و نامه عمل و اقامه شهود از ملائكه و اعضاء و جوارح و انبياء و ائمه و ازمنه و امكنه و قرآن مقرر فرموده ، و اما حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و ائمه اطهار و صديقه طاهره صلوات اللَّه عليهم اجمعين اين چهارده نور پاك در همان عالم نورانيت كه انوار مقدسه آنها را خلق فرمود افاضه جميع كمالات و علم ما كان و ما يكون قبل از خلقت عالم و آدم به آنها فرمود .
و شواهد اين دعوى از آيات شريفه و اخبار متواتره بتواتر اجمالى داريم و در خلال آيات شريفه تذكر دادهايم و احتياج بتكرار نيست .
و اين آيه شريفه بر طبق جريان قانون سلطنت كه ملائكه كتبه كليه اعمال بندهگان را از حسنات و سيئات مينويسند و مىبرند در پيشگاه احديت و روزهاى دوشنبه و پنجشنبه عرضه ميدارند بر پيغمبر و ائمه اطهار حيّا و ميّتا و فرداى قيامت بدست صاحبش ميدهند و شهود شهادت ميدهند و ميزان ميكنند و حساب مينمايند تماما روى جريان قانون سلطنتست و الّا همان علم الهى كافيست و احدى را نميرسد كه بگويد العياذ خدا نميداند يا اشتباه كرده يا ظلم مىكند پس از اين بيان مفاد آيه واضح مىشود و احتياج بتمحلات مفسرين نداريم .
وَ قُلِ اعْمَلُوا
معنى امر نيست يعنى هر چه ميخواهيد از عبادت و معصيت بكنيد بجزاى آن ميرسيد
فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ
كه كتبه رقيب و عتيد مينويسند
ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ
ق آيه 17 و مىبرند در پيشگاه احديت