و از على بن ابراهيم كه اين اخبار را در مجمع و برهان ضبط كرده در حق منافقين است كه جسارت زبانى به حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كردند در موضوع نصب آن حضرت در غدير خم على عليه السّلام را و در عقبه قصد رم دادن ناقه حضرت را كردند و قتل آن بزرگوار و تصميم گرفتند كه در مراجعت در مدينه با ياران خود مسلمين و اتباع آن حضرت را اخراج كنند و دستگاه اسلام را برچينند و آنها دوازده نفر بودند هشت نفر آنها از قريش بودند و چهار نفر از عرب ، و در خبر حذيفه چهارده نفر ابو الشرور و ابو الدواهى و ابو المغارف و ابوه و طلحه و سعد بن ابى وقاص و ابو عبيدة و ابو الاعور و المغيرة و سالم مولى ابى حذيفه و خالد بن وليد و عمرو بن عاص و ابو موسى الاشعرى و عبد الرحمن بن عوف و چون خبر به حضرت رسالت رسيد آنها را خواست و از آنها پرسيد شما چنين گفتيد
يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ ما قالُوا
اينها قسم به خدا ياد كردند كه ما همچه كلامى نگفتيم خداوند خبر ميدهد
وَ لَقَدْ قالُوا
محققا بتحقيق گفتند كلمة الكفر توهين و جسارت به حضرت كردند كه احمق است و مجنون است و امثال اين جسارتها كه باعث كفر آنها شد
وَ كَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ
اسلام ظاهرى كه معنى منافق است .
وَ هَمُّوا بِما لَمْ يَنالُوا
كه ميخواستند و هم آنها بر اين بود كه حضرت را بكشند برم دادن ناقه در عقبه و لكن به مقصد نرسيدند و به اين همّ نائل نشدند
وَ ما نَقَمُوا
و باعث بر دشمنى و كينهورزى آنها چيزى نبود جز اينكه تفضل به آنها نمود و جز نجات از فقر نسبت به آنها عملى نفرمود
إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ
كه چه اندازه از غنائم و غير آنها به آنها عنايت فرمود و از ذلت و مسكنت و فقر نجات داد من فضله اشاره به اينكه هيچ نوع استحقاقى نداشتند فقط تفضل خداوند بود
فَإِنْ يَتُوبُوا يَكُ خَيْراً لَهُمْ
زيرا توبه مرتد قبول است و لكن هيهات كه اينها موفق بتوبه شوند
وَ إِنْ يَتَوَلَّوْا
و اگر اعراض كردند و به همان عداوت