إِلَّا هُوَ مَعَهُمْ
و اما جواب دوم از اين وجوه اينكه بر فرض غمض عين از جواب اول و ثبوت فضيلتى از براى او چه دلالت بر خلافت و امامت و وصايت دارد كدام شرائط امامت در او بود آيا داراى مقام عصمت و طهارت بود آيا عالم بجميع ما يحتاج اليه الامة بود آيا متخلق بجميع اخلاق حميده بود آيا داراى معجزه بود آيا نصّى بر خلافت او بود احدى ادعا نكرده .
و اما جواب سوم اين آيه مشتمل بر مثالبى است نه فضائلى ، يكى آنكه مورد سكينه نبود و الا ميفرمود فانزل اللَّه سكينته عليهما با اينكه در چند آيه قبل ميفرمايد
ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ
آيه 26 ، و كشف مىشود كه اصلا ايمان نداشته و قابل نزول سكينه نبوده .
ديگر آنكه قابل تأييد بجنود الهى نبود كه فرمود ايّده و نفرمود ايّدهما ديگر آنكه اطمينان بوعده الهيه و فرمايش نبى نداشت و الا محزون نميشد و احتياج بخطاب لا تحزن نبود .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 41 ]
انْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالاً وَ جاهِدُوا بِأَمْوالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 41 )
كوچ كنيد براى جهاد چه سبك باشيد يا سنگين و مجاهده كنيد با كفار باموال خود و بنفوس خود و اين نفر و جهاد براى شما بهتر است از ترك جهاد و كوتاهى در آن اگر بوديد ميدانستيد .
انْفِرُوا
تأكيد در امر جهاد است كه واجب است كوچ كردن و مسافرت و بيرون رفتن از شهر براى مقاتله با كفار
خِفافاً وَ ثِقالًا
بعضى گفتند جوان و پير بعضى گفتند فقير و غنى ، بعضى گفتند عزب و متأهل ، بعضى گفتند قليل العيال