وَ إِذْ قالُوا
كسانى كه از مسلمين قلبا عداوت با على [ ع ] داشتند زيرا در جنگها كسان آنها بدست على عليه السّلام كشته شده بودند يا منافقين كه ملبس به لباس اسلام شده بودند بعد از آنى كه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم على [ ع ] را نصب بخلافت و ولايت و امامت و وصايت نمود اولا سؤال كردند كه آيا اين نصب دلخواه شما است يا بامر الهى حضرت فرمود بامر الهى است و آيه شريفه
بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ
را تلاوت فرمود به شرحى كه در سوره مائده گذشت ، اينها باور نكردند و توهم كردند كه فقط ميل و نظر آن حضرت بوده با اينكه بر فرض نظر و ميل آن حضرت هم باشد واجب است اطاعت كنند و بپذيرند از باب
النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ
احزاب آيه 60 ، و از باب
أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ
انفال آيه 1 ، مع ذلك گفتند
اللَّهُمَّ إِنْ كانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ
مثل اينكه فرمايش آن حضرت را قبول نكردند يا از جهت عدم ايمان يا ضعف ايمان
فَأَمْطِرْ عَلَيْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ
و ممكن است كه حق بر آنها معلوم شده باشد و از روى عناد حاضر بقبول نباشند
جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ
نمل آيه 14 ، و مثل آنكه گفت
( النار و لا العارّ )
أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِيمٍ
مراد بليات دنيويه كه موجب هلاكت شود مثل وباء و طاعون و صيحه و غرق و باد كه در امم سابقه بوده
[ سوره الأنفال ( 8 ) : آيه 33 ]
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ ( 33 )
و خداوند چنين نيست كه آنها را عذابكننده باشد و حال آنكه تو پيغمبر ميان آنها باشى و چنين نيست كه خداوند عذاب كننده باشد و حال آنكه آنها استغفار و طلب آمرزش ميكنند .
اين آيه كمال صراحت را دارد كه مراد در آيه قبل مشركين نيستند زيرا نه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ميان آنها بود و نه آنها استغفار ميكردند بلكه مراد مؤمنين