[ سوره الأنفال ( 8 ) : آيه 34 ]
وَ ما لَهُمْ أَلاَّ يُعَذِّبَهُمُ اللَّهُ وَ هُمْ يَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ ما كانُوا أَوْلِياءَهُ إِنْ أَوْلِياؤُهُ إِلاَّ الْمُتَّقُونَ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ ( 34 )
و چه چيز باعث شده بر آنها كه خداوند آنها را معذّب نفرمايد و حال آنكه آنها جلوگيرى ميكنند از دخول مؤمنين در مسجد الحرام و حال آنكه آنها سزاوار نيستند بر دخول در مسجد و نيست سزاوار مسجد الحرام مگر اهل تقوى مفسرين اين آيه را هم مربوط بآيات قبل دانسته لذا در اشكال عويصى افتادند كه آيه قبل صريح است در اينكه خداوند عذاب نميكند آنها را بواسطه بودن پيغمبر در ميان آنها و بواسطه استغفار و اين آيه صريح است كه وجهى بر عذاب نكردن آنها نيست و البته خداوند آنها را عذاب ميفرمايد و اين تناقض است لذا در دست و پا افتادند و سه جواب از اين اشكال دادند : بعضى گفتند آيه قبل راجع به عذاب دنيويست و اين آيه راجع به عذاب اخرويست ، و بعضى گفتند آيه قبل راجع بعذابهاى آسمانيست مثل صاعقه و صيحه و امطار حجاره و اين آيه راجع به عذاب سيف از قتل و اسارت است ، و بعضى گفتند آيه قبل راجع بزمانى بود كه هنوز تمام مؤمنين متمكن از هجرت نشده بودند و در ميان آنها بودند و استغفار ميكردند و اين آيه راجع بزمانيست كه تمام مؤمنين هجرت كرده بودند و مكه از مؤمنين خالى شده بود ، و لكن تمام اينها تخرص بغيب است .
و تحقيق آنست كه آيات قبل راجع بمسلمين در موضوع نصب خلافت بود چنانچه بيان شد با شواهد محكم و اين آيه راجع بكفار و مشركين است ، و مكرر گفتهايم كه نظم در آيات و سور ملحوظ نشده و لذا ميفرمايد
وَ ما لَهُمْ أَلَّا يُعَذِّبَهُمُ اللَّهُ
يعنى هيچ راه عذرى از براى كفار و مشركين باقى نمانده و حجت از هر جهت بر آنها تمام شده در ظرف 13 سال از معجزات صادره از آن حضرت و نزول بسيارى از سور قرآنيه و مشاهده اخلاق حميده حضرت رسالت و كفر و شرك آنها فقط