هَلْ يُهْلَكُ
استفهام تقريرى است يعنى لا يهلك
إِلَّا الْقَوْمُ الظَّالِمُونَ
كسانى كه بانبياء و مؤمنين ظلم كردند در ايذاء و تكذيب و قتل و امثال اينها .
اشكال - اغلب موارد كه اين نوع عذابها نازل ميشد كسانى كه ايمان آورده و بىتقصير بودند آنها را هم دامنگير ميشد .
جواب - اولا اين دعوى بر خلاف واقع است زيرا در آيات شريفه در امم سابقه بسيار داريم كه ميفرمايد ما مؤمنين را نجات داديم و ديگران را عذاب نموديم و ثانيا اگر عذاب دامنگير مؤمنين شد آن هم براى تقصير و معاصى كه مرتكب شدند از ترك امر بمعروف و نهى از منكر و مداهنه با كفار چنانچه در حق قوم شعيب گفتند .
و ثالثا اگر بىتقصير باشند خداوند اجر كامل به آنها خواهد داد كه آنها راضى و خوشنود شوند مثل بلاهايى كه بر انبياء ميرسد و ما در مجلد اول كلم الطيب در باب عدل حكم و مصالح نزول بليات را مفصلا بيان كردهايم رجوع به آنجا شود
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 48 ]
وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلاَّ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ فَمَنْ آمَنَ وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 48 )
و ما نميفرستيم پيغمبران را مگر آنكه بشارت دهندهاند ( اهل ايمان و اعمال صالحه را بسعادت و رستگارى و بهشت ) و انذار كننده ( كفار و فساق را بشقاوت و هلاكت و عذاب جهنم ) پس كسى كه ايمان آورد و خود را اصلاح كرد پس خوفى بر آنها نيست و محزون و غمناك نخواهند شد .
وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ
وظيفه اوليه انبياء و مقصود الهى از ارسال رسل ارشاد امّت است بتوحيد و ساير عقائد حقّه و اخلاق حميده و اعمال صالحه از عبادات واجبه و مندوبه كه موجب كمال نفس و ترقى و تعالى روح شود تا قابليت