حضرت ابى طالب ( ع ) ايمان كامل به حضرت رسالت داشت و در كتب عامه هم اشعار زيادى از او در مجمع البيان نقل نموده بلكه در باب مسئله نبوت عامه و امامت عامه در باب شرائط نبوت و امامت بادله بسيارى ثابت كرديم كه جميع انبياء و اوصياء پدران آنها همه مؤمن و صالح بودند و رجس كفر و شرك دامن آنها را آلوده نكرده و آباء و اجداد اين خاندان عصمت تا حضرت اسماعيل تمام قبل از اسلام بدين حضرت ابراهيم عليه السّلام بودند بلكه مثل حضرت عبد المطلب و ابى طالب از اوصياء حضرت ابراهيم در بنى اسماعيل بودند تا زمان بعثت حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ودايع نبوت را به آن حضرت تقديم نمودند چنانچه انبياء بنى اسرائيل هم تا زمان موسى ( ع ) اوصياء حضرت ابراهيم بودند در بنى اسرائيل و قبطيان و از موسى تا عيسى اوصياء موسى و از عيسى تا حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم اوصياء عيسى و سپرده شد ودايع انبياء بنى اسرائيل به آن حضرت و از آن حضرت باوصياء طيّبين و طاهرين خود تا حضرت قائم عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف ، و اينها وارث تمام انبياء و اوصياء انبياء بودند ، و اين مطلب را حقير در مجلد اول و دوم كلم الطيب در باب شرائط نبوت و امامت مفصلا از روى ادله متقنه بيان كردهام مراجعه فرمائيد بپردازيم بتفسير آيه شريفه
وَ هُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ
واو عاطفه عطف بجملات آيه سابقه است و ضمير هم مرجعش همان كفاريست كه در
مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ
است كه داراى صفات مذكوره در آيات قبل بودند و اين دسته كفار عنود ساير كفار را نهى ميكردند كه تشرف خدمت حضرت را پيدا نكنند و از فرمايشات درربار او استفاده نكنند و باخلاق حميده او نگروند و معجزات باهرات او را مشاهده نكنند و به او ايمان نياورند
يَنْهَوْنَ عَنْهُ
و مردم را از او دور ميكردند كه نبادا دور او جمع شوند و علم اسلام را بلند كنند و عدّه و عدّه براى او فراهم شود و شرك و كفر و اخلاق فاسده و اعمال سيّئه آنها را از بين ببرند و مدينه فاضله تشكيل دهند و عظمت