بر خداوند هيچ شريعتى حرام نكرده بود بر آنها .
سَيَجْزِيهِمْ بِما كانُوا يَفْتَرُونَ
سه جنبه حرمت داشت : اولا كذب و ثانيا افتراء بر غير و ثالثا افتراء در دين و بر خداوند و اين همان بدعتها است كه اهل بدع مثل خلفاء و بنى اميه و بنى العباس و عامه عمياء و ارباب مذاهب باطله مثل صوفيه و شيخيه و امثال آنها بدين اسلام بستند كه اين سه جهت حرمت كه بسا موجب كفر و لا اقل ضلالت مىشود خذلهم اللَّه .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 139 ]
وَ قالُوا ما فِي بُطُونِ هذِهِ الْأَنْعامِ خالِصَةٌ لِذُكُورِنا وَ مُحَرَّمٌ عَلى أَزْواجِنا وَ إِنْ يَكُنْ مَيْتَةً فَهُمْ فِيهِ شُرَكاءُ سَيَجْزِيهِمْ وَصْفَهُمْ إِنَّهُ حَكِيمٌ عَلِيمٌ ( 139 )
و گفتند آنچه در شكم اين انعام كه سهم خداوند و سهم بتها قرار دادند اگر زنده به دنيا آمدند فقط براى رجال حلال است و بر نساء حرام و اگر مرده به دنيا آمدند بر مردان و زنان مساويست و هر دو دسته شريك هستند زود باشد جزاء دهد آن وصفى كه ميگويند محققا خداوند حكيم است عليم است .
وَ قالُوا ما فِي بُطُونِ هذِهِ الْأَنْعامِ
بعض مفسرين گفتند مراد شير آنها است و بعضى گفتند جنين آنها و بعضى گفتند شير و جنين هر دو لكن ظاهر آيه بقرينه جمله بعد همان جنين است و مراد از هذه الانعام همان انعاميست كه در آيات قبل اشاره شده چه انعامى كه تعيين كرده بودند نصيب خدا و نصيب بتها و چه انعامى كه ركوب بر آنها حرام بود و چه انعامى كه ذكر اسم خدا بر او نكردهاند حكم خود آن انعام در آيات قبل بيان شد كه چه حكمى بر آنها بار ميكنند به گمان خود و افتراء بر خدا مىبندند فعلا در اين آيه حكم بچههايى كه از آنها متولد ميشوند چه افترايى ميزنند ميگويند
خالِصَةٌ لِذُكُورِنا
فقط بر ذكور حلال است
وَ مُحَرَّمٌ عَلى أَزْواجِنا
يعنى على نسائنا در صورتى كه بچههاى آنها زنده به دنيا بيايند