[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 138 ]
وَ قالُوا هذِهِ أَنْعامٌ وَ حَرْثٌ حِجْرٌ لا يَطْعَمُها إِلاَّ مَنْ نَشاءُ بِزَعْمِهِمْ وَ أَنْعامٌ حُرِّمَتْ ظُهُورُها وَ أَنْعامٌ لا يَذْكُرُونَ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا افْتِراءً عَلَيْهِ سَيَجْزِيهِمْ بِما كانُوا يَفْتَرُونَ ( 138 )
و گفتند اين انعام شتر ، گاو ، گوسفند و حرث كه كشت كرده بودند نسبت به آن دو سهم كه براى خدا و بتها منظور داشتند ممنوع است نبايد كسى بخورد مگر كسانى كه ما معين كردهايم كه به گمان خود معين كرده بودند و انعامى كه حرام شد پشت آنها و انعامى كه ذكر اسم خدا بر آنها نشده و اين افترايى است كه نسبت به خدا دادهاند زود باشد جزا دهيم آنها را به آنچه كه بودند افتراء ميزدند
وَ قالُوا هذِهِ
اشاره به آيه قبل است كه نصيبى براى خدا معين كرده و نصيبى براى بتها انعام كه همان انعام ثلاثه باشد و حرث كه حاصل برداشته حجر يعنى ممنوع است كه هيچگونه تصرفى در آن نميتوان كرد
لا يَطْعَمُها
احدى حق ندارد از اين دو سهم برداشت كند
إِلَّا مَنْ نَشاءُ
مراد گفتند خدام كعبه كه طائفه بنى شيبه باشند كه محارست بتها كه در كعبه قرار داده بودند ميكردند آن هم بذكور آنها دون اناث بزعمهم يعنى اين تحريم و تحليل را به گمان خود بدون مدرك و دليل بوده معين كردهاند .
وَ أَنْعامٌ حُرِّمَتْ ظُهُورُها
كه بر خود حرام كرده بودند كه بر آنها سوار نشوند كه عبارت از سائبه و بحيره و حام باشد كه بامر ركوبى كه حمل داشته و در ركوب وضع حمل او شده بچه او را ديگر حرام ميدانستند سوار شوند كه در سوره مائده آيه 102 تفصيلش گذشت .
وَ أَنْعامٌ لا يَذْكُرُونَ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا
يا باسم بتها كشته بودند يا آنها را براى حج همراه خود برده بودند يا بدون ذكر اسم اللَّه كشته بودند ميگفتند كه اينها را خداوند بر ما حرام فرموده
افْتِراءً عَلَيْهِ
اين كذب محض بود و افتراء