[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 137 ]
وَ كَذلِكَ زَيَّنَ لِكَثِيرٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ قَتْلَ أَوْلادِهِمْ شُرَكاؤُهُمْ لِيُرْدُوهُمْ وَ لِيَلْبِسُوا عَلَيْهِمْ دِينَهُمْ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَ ما يَفْتَرُونَ ( 137 )
و همين نحو زينت دادند شركاء آنها جماعتى از مشركين را بكشتن اولاد خودشان براى آنكه آنها را هلاك كنند و از بين ببرند و دين آنها را بر آنها مشتبه كنند و اگر مشيت حق تعلق گرفته بود همچه عملى انجام نميدادند پس واگذار آنها را و آنچه كه افتراء مىبندند .
توضيح كلام اينكه جماعتى از مشركين عرب اگر دختر پيدا ميكردند بسيار غمنده ميشدند و آنها را ميكشتند بلكه زنده زير خاك ميكردند يا از كبر و نخوتى كه در آنها بود كه دختران را شوهر دهند و ديگران تصرف كنند كه هنوز در ميان اعراب بسيار ننگ است كه بگويند فلان شوهر دختر اينست يا شوهر خواهر اين ، يا از جهت فقر كه دختر مخارجاتش به گردن و در عهده پدر است و خودش درآمد ندارد و بالعكس اگر پسر پيدا ميكردند بسيار خوشنود و فرحناك ميشدند چنانچه در بسيارى از آيات اشاره به اين دارد
إِذا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِالْأُنْثى ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَ هُوَ كَظِيمٌ يَتَوارى مِنَ الْقَوْمِ مِنْ سُوءِ ما بُشِّرَ بِهِ أَ يُمْسِكُهُ عَلى هُونٍ أَمْ يَدُسُّهُ فِي التُّرابِ أَلا ساءَ ما يَحْكُمُونَ
نحل آيه 60 و 61
وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ إِنَّ قَتْلَهُمْ كانَ خِطْأً كَبِيراً
اسرى آيه 33 ، و كبر و نخوت در نظر آنها بسيار جلوه داشت باندازهاى كه اگر درب خانه كوتاه بود حاضر نبود سر خود را خم كند بايد درب را خراب كرد اگر چيزى از دست آنها روى زمين ميافتاد حاضر نبود خم شود بردارد حتى بعضى خدمت حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم عرض كردند كه اگر سجده را از نماز بردارى ما به تو ايمان ميآوريم و اين جلوه يا بواسطه احترام بتها بود كه همراه خود داشتند يا بواسطه اغواى شياطين يا بواسطه تملق و چاپلوسى بود كه ديگران از اينها ميكردند اينها خود را گم