پس چون كه تاريك شد بر ابراهيم شب مشاهده كرد سياره را كه گفتند زهره بوده گفت اينست پروردگار من پس چون افول و غروب كرد گفت دوست ندارم افولكنندگان را ، پس چون كه ديد ماه را روشنىدهنده گفت اينست پروردگار من پس چون كه افول كرد گفت اگر خداى من مرا هدايت نكند هرآينه البته ميباشم از قوم گمراهان ، پس چون ديد خورشيد را نور دهنده گفت اينست پروردگار من اين بزرگتر است پس چون كه غروب كرد گفت اى قوم من محققا من بيزارم از آنچه كه شما شرك به خدا ميآوريد ، من روى خود را متوجه كردم به طرف آن كسى كه آسمانها و زمين را از كتم عدم بعرصه وجود آورده دين پاك موافق عقل سليم و من نيستم از شركآورندگان .
در تفسير اين آيات مفسرين عامه چون عصمت انبياء را منكرند حتى ميگويند كه مانعى ندارد كه انبياء قبل از وصول بمقام نبوت مشرك باشند سپس موحد شوند و بمقام نبوت نائل شوند چنانچه خلفاء آنها يك قسمت مهم از عمر خود را در شرك بسربردند سپس ايمان آوردند و بمقام خلافت نائل شدند چنين تفسير كردند كه ابراهيم اولا پرستش ستاره نمود سپس پرستش ماه بعد پرستش خورشيد پس از افول آنها پى برد بتوحيد و پرستش خداوند .
و بعض ديگر چنين گفتند كه انسان تا مادامى كه در جستجوى حق است مانعى ندارد و مسئوليتى براى او نيست و ابراهيم چنين بود .
و لكن ما قطع نظر از ادله محكمه متقنه كه بر عصمت انبياء و ائمه عليهم السّلام در تمام مدت عمر از ابتداء وجود تا زمان رحلت كه در مقام خود اقامه كردهايم و در همين تفسير هم مكررا اشاره شده .
و قطع نظر از اخبار معتبره از ائمه اطهار ( ع ) كه در تفسير اين آيات وارد شده مثل روايت ابن بابويه از حضرت رضا عليه السّلام و مباحثه با مأمون لعنه اللَّه
اطيب البيان في تفسير القرآن (فارسى) — صفحة 119
مساهمون: السيد عبد الحسين الطيب
ص١١٩