نهى است مثل
فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ وَ لا جِدالَ فِي الْحَجِّ
بقره آيه 93 ، و گفتند نفى در مقام نهى آكد در حرمت است كانّه ميفرمايد نبايد تحقّق پذيرد پس دلالت مىكند كه انفاق بدون قصد قربت حرام است ، يا در مقام نفى است يعنى سزاوار نيست پس بدون قربت مثوبت و اجر ندارد و لو حرام نباشد .
وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ
ما جازمه شرطيّه است ، جزاء
يُوَفَّ إِلَيْكُمْ
است و ايفاء بمعنى تمام اداء است ، ايفاء دين يعنى كليّه دين اداء شد پس اين انفاق خير بمنزله قرض است كه به خدا دادهاى
مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً
الايه بقره آيه 246 ، و البتّه خداوند قرض و دين خود را اداء ميفرمايد و كاملا با نفع زيادى اضعاف مضاعف ردّ مىكند به صاحبش .
وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ
ظلم در حق شما نشده چنانچه بعض جهّال توهّم كردهاند كه تشريع عبادات ماليّه از واجبات مثل خمس و زكات ، و مستحبّات مثل صدقات مندوبه ظلم است كه يكى زحمت بكشد و مالى گرد كند و به ديگران بدهد لكن اين اشتباه است . اوّلا مال را خداوند داده و دستور تصرفاتش را معيّن كرده نميشود تجاوز كرد .
و ثانيا مجّانى نيست معامله و تجارتى است با خدا كه موجب نفع بسيار است و ممكن است كلمه من خير در هر دو موضع متعلّق بانفاق مستفاد از
تُنْفِقُوا
نباشد چنانچه گفتيم كه مراد از انفاقات واجبه و مستحبّه باشد بلكه متعلّق به كلمه ما باشد يعنى چيزى را كه انفاق ميكنيد خير باشد كه عبارت از مال حلال باشد و انفاق از مال حرام فائده و نتيجه ندارد بلكه موجب عذاب و سخط الهى است چنانچه قبلا ذكر شد و اطلاق خير بر مال حلال در قرآن داريم
كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ
الآية بقره آيه 176 .